به راستی نه دی چه روزی بود  که این چنین  ازآن یاد می شود ؟مردم زمان حال دست به کار هایی می زنند که

شاید خودشان به بزرگی و عظمت  آن کمتر پی ببرند . به عبارت دیگر  به گذشت زمان است که ارزش یک عمل به

درستی مشخص می شود.نهم دی ماه ۱۳۸۸ هم یکی از همین روز ها بود که مردم به خیابان ها آمدند تا از اسلام

دفاع کنند . از بیرق حسینی دفاع کنند  ولی به راستی این روز چه تفاوتی با دیگر روز ها داشت که مقام معظم

رهبری آن را پیروزی واقعی ملت ایران دانستند؟

در روز عاشورا عده ای برای مبارزه با  حماسه ی حسینی وارد خیابان ها شدند . بیرق ها و هیئت ها را به آتش

کشیدند . آن روز کسی برای پس گرفتن و رای و ابطال انتخابات فریاد نمی زد . دشمن چهره ی واقعی خود را نشان

داد و ثابت کرد که برای پاک کردن نام حسین (ع) آمده است  . وقتی مردم غیور ایران به  عمق فاجعه ی روز عاشورا

پی بردند ، سوری نواخته شد  که گویی همه بیدار شدند . فتنه آتشش خوابیده است و امروز نوبت هوشیاری است .

اگر اختلافات سیاسی  وجود دارد ، اگر با انقلاب مشکلی هست نباید حرمت شکنی شود. نباید مذهب و اعتقادات

مردم با بازی های کثیف سیاسی مخدوش گردد. اگر کسی با حسین مشکل داشت با خدا مشکل داشته . کسی

که با خدا مشکل دارد حرمت نگه نمی دارد .نه حرمت پیراهن عزاری حسین را و نه حرمت خون خدا را! و ملت ایران

تحمل تماشا کردن بی حرمتی را ندارند. وقتی پای حسین وسط می آید، همه یک دست می شوند. نه دی فریاد

بیداری ملتی بود که صبر کرده بودند در برابر بی حیایی دشمن . نه دی در تاریخ ماند زیرا هوشیاری مردم با نوای

زیبای یا حسین طنین انداز شد . نوای یا حسین بیدار باشی است که بر او غفلتی استوار نمی ماند .هوشیاری

مردم با حسین گره خورد و در این عالم هرحرکتی که رنگ و بوی حسینی داشته باشد همچون حسین ماندگار می شود.

تاریخ  کتابی است از سرگذشت گذشتگان ، برای آیندگان ، تا درس عبرتی شود برای  آنان . ولی در همین تاریخ گاه اتفاقاتی رخ می دهد که نه تنها برای آیندگان یک دانشگاه بزرگ است بلکه نقطه عطفی می شود برای  آگاهی و دانستن در مورد حقیقت های تا ابد جاودان . دلم طاقتی برای  مقدمه نوشتن ندارد . صاف می روم سر اصل موضوع . دو سال پیش در کشور ما ایران اتفاقی افتاد . حادثه ای عظیم ، عظیم تر از خود انقلاب تولدی دوباره برای آغاز مسیری مطمئن . اگر از پیروزی ایران در هشت سال دفاع مقدس بزرگ تر نبود  کوچکتر هم نبود . اگر 22 بهمن 57 سراغاز یک مسیر روشنایی بود  این مسیر خود کهکشانی بود از ستارگان بسیار  که مسیر را برای همه نسل های قبل و بعد روشن می ساخت .می خواهم حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری  سال 88 را مروری کنم . حوادثی که شاید جزئی از تاریخ شد تا عبرتی بگیریم از سرانجامش . 22 خرداد انتخابات ریاست جمهوری بود . ایران تبدیل شده بود به یک ویترین برای خود نمایی نگین مردم سالاری بر رکاب انقلاب  . 85 درصد مردم به پای صندوق های رای آمدند ولی بی خبر از آن که از 24 ساعت بعد دشمن نقشه ای یک ساله برای انقلاب و تک تک مردم ایران اسلامی کشیده است .

متن کاملی است از بیانات و نظرات مقام معظم رهبری که طی دو سال گذشته درباره " 9 دی" بیان شده‌اند.معظم‌له که در بیانات اخیر خود در دیدار با اعضای ستاد بزرگداشت حماسه 9 دی تصریح فرمودند فتنه یک بیماری بود که با اقدامات سیاسی و امنیتی قابل دفع شدن نبود، و به یک حضور عظیم مردمی نیاز داشت؛ همواره راجع به 9 دی تأکیدات مهمی را بیان کرده‌اند که نصب‌العین قرار دادن آنها برای تمام خواص و عموم مردم می‌تواند روشنی بخش راه آینده کشور و اسلام ناب باشد.در حقیقت، 9 دی آنطور که در کلام رهبر فرزانه ما تبلور یافته، نمادی از بصیرت، دشمن‌شناسی و حضور در عرصه‌ مجاهدانه توسط مردم مسلمان ایران است. 

کلاه شرعی در مساله ربا

از گناهان بزرگ در اسلام رباخواری است که قرآن شریف آن را جنگ با خداوند متعال و رسولش میداند:

« فَاِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَربْ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِه»^1؛ و اگر (از ربا) پرهیز نکنید، بدانید به جنگ با خدا و فرستاده‌ی او برخاسته‌اید.

و آن اقسامی داردالف) قرض با بهره، گرچه آن بهره بسیار کم یا شرطی از شروط باشد؛ و هر چه درباره‌ی این قسم از نظر قرآن و روایات مذمت شده است، درباره‌ی قرض بدون بهره که به آن «قرض الحسنه» می‌گویند، سفارش شده است و قرآن شریف آن را قرض به خدای متعال میداند« مَنْ ذَا الَّذی یقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ کَریمکیست آن کس که به خدا وامی نیکو دهد تا نتیجه اش را برای وی دو چندان گرداند و او را پاداشی خوش باشد؟ب) قرض مثل به مثل با زیادتر یا خرید و فروش مثل به مثل با زیادتر؛ نظیر این که یک سکّه‌ی طلا قرض دهد به یک سکّه‌ی طلا و هزارتومان، و یا بفروشد سکّه‌ای را به سکّه‌ای با هزار تومان. و این قسم نیز در روایات ما ربا و حرام است گرچه واقعاً و به حسب ارزش، سودی و بهره‌ای نباشدج) بهره و سود بردن به واسطه‌ی حیله‌ی شرعی؛ نظیر این که یک میلیون قرض الحسنه دهد ولی چیز کم ارزشی را بفروشد به یک صد هزار تومان. این قسم نیز حرام است و این همان تقلّب در قانون است که قرآن شریف آن را استهزا به آیات الهی میداندد) انجام حیله‌ای نه برای سود و بهره بردن بلکه برای این که ارزش واقعی مثل به مثل را یکسان کند؛ نظیر معامله سکّه‌ای با سکّه‌ی دیگر گرچه از نظر وزن مساوی ولی از نظر قیمت یکی گران‌تر از دیگری است و شخص سکّه‌ی گران‌تر را با چیز کم‌ارزشی میفروشد به سکّه‌ی ارزان‌تر با پولی که سکّه‌ی ارزان‌تر را مساوی با سکّه‌ی گران‌تر کند، و یا سکّه‌ی گران‌تر را میفروشد به همان سکّه‌ی ارزان‌تر یا قرض میدهد به همان ارزان‌تر، ولی چیز کم‌ارزشی را می فروشد به قیمتی که تفاوت آن‌ها را جبران نماید. و این قسم همان حیله‌ای است که گفته اند: چه خوب است از حرام به حلال فرار کردن.

دزدترین مردم چه کسی است؟

کاستن نماز می تواند شامل محافظت نکردن و مراقبت نداشتن آن به وقت خاص خودش یا ترجیح امور غیرضروری بر آن یا درست ادا نکردن برخی از اجزا و ارکان آن و مواردی دیگر بشود. همه این امور می تواند در حقیقت نوعی تضییع یا تضعیف در حکم الهی به شمار آید و هر گونه تضعیفی مانع از ظهور برکات و بروز آثار آن حکم خواهد بود.

در تعالیم و دستورات دین اسلام اگر خواسته باشیم احکام و تعالیم فردی را طبقه بندی کنیم نماز در بالاترین مرتبه طولی نسبت به سایر احکام قرار دارد . مسلم است که در مقام انجام عمل به هر یک از دستورات الهی باید به جایگاه آن توجه کامل به عمل آید چون که آثار و برکات وجودی هر یک از آنها بنا بر اهمیتی است که شارع در نظر داشته است سبک شمردن حکمی از احکام دینی به این معناست که آن اهمیت الهی را بکاهیم.

حال این کاستن می تواند شامل محافظت نکردن و مراقبت نداشتن آن به وقت خاص خودش یا ترجیح امور غیرضروری بر آن یا درست ادا نکردن برخی از اجزا و ارکان آن و مواردی دیگر بشود. همه این امور می تواند در حقیقت نوعی تضییع یا تضعیف در حکم الهی به شمار آید و هر گونه تضعیفی مانع از ظهور برکات و بروز آثار آن حکم خواهد بود.

در باب نماز که یکی از احکام الهی است تاکید و توصیه زیادی شده است و این حکم از سایر احکام الهی مستثنی نیست. از رسول گرامی اسلام روایت است که: «هر کس به نماز اهمیت ندهد و آن را سبک شمارد سزاوار عذاب آخرت استو نیز خاتم رسالت (صلی الله علیه و اله وسلم) در حدیثی دیگر فرموده اند: «کسی که نماز را سبک شمارد خداوند برکت و خیر را از عمر و مال او برمی دارد و نتیجه کارهایش را از بین می برد و با گرسنگی و تشنگی و ذلت جان او را می گیردو در حدیثی دیگر آمده است که: «نماز، چون در وقت آن گزارده شود سپید و درخشان نزد صاحب خود باز می گردد و می گوید: «همان طور که مرا رعایت کردی خداوند تو را مورد رعایت و حفظ خویش قرار دهد. لیکن اگر نماز، در غیر وقت آن گزارده شود و رعایت حدود آن نشود سیاه و ظلمانی نزد صاحب خود می آید و می گوید: همان گونه که مرا ضایع ساختی خدایت تو را ضایع  و تباه سازد .»

بانویی که شش هزار ختم قرآن کرد !

حضرت نفیسه خاتون سلام‌اللّه‌علیها به زهد و عبادت و صیام روزها و قیام شب‌ها مشهور روزگار خود بود. او صاحب مال زیاد بود، لذا به درماندگان، مریضان و عموم مردم احسان مى‌کرد. سى مرتبه به حج مشرف شد که بیشتر آن پیاده بود. در مسجدالحرام در حالى که پرده‌هاى خانه خدا (کعبه) را مى‌گرفت، اشک مى‌ریخت و ناله و فریاد مى‌کرد، و این جملات را مى‌گفت: الهى و سیّدى و مولاى متّعنى و فرّحنى برضاک عنّى...

حضرت نفیسه خاتون سلام‌اللّه‌علیها دختر جناب حسن بن زید بن امام حسن مجتبى علیه‌السلام و عمه حضرت عبدالعظیم حسنى علیه‌السلام، در سنه 145 ه.ق. در مکه معظمه متولد شد و در مدینه منوره با زهد و عبادت به سر برد. ایشان با اسحاق الموتمن، پسر حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام ازدواج کرد و از آن صلب پاک، یک پسر و یک دختر به نام‌هاى قاسم و ‌ام‌کلثوم به دنیا آورد. (شیخ عباس قمی ، منتهی الامال، ج2، ص 299؛ عالمه مجلسی، سفینه البحار، ج2، ص604)

گفته شده است که ایشان با شوهر و فرزندان خود از مدینه به مصر رفته و هفت سال در آن جا به سر برد و در ماه رمضان سنه 208 ه.ق، در سن 63 سالگى به سراى قرب الهى شتافت. با اعلام این خبر از بلاد و نواحى اطراف، مردان و زنان براى تشییع جنازه آن بانوی پرهیزگار به مصر ‌آمدند و دسته دسته بر وى نماز ‌گذاشتند.

گداپروری در اسلام، ممنوع !

قرآن در سوره‌ی فجر می فرماید : عده‌ای می‌گویند: چرا وضع ما بد شد؟ : «وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَیْهِ رِزْقَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَهانَنِ»(فجر/16) در حقیقت آنان از خداوند گله دارند و بیان می کنند که ،خدا برای ما كم گذاشته است. خداوند می فرماید : نه ! خدا كم نگذاشته است :«كَلاَّ بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْیَتیمَ»(فجر/17) این خود شما هستید که با اعمالتان ، با بی توجهی کردن به ایتام ومحرومین راه های جذب رزق و روزی و موهبت های خداوند را بر روی خود بسته اید .

رشد معنوی ، گام اول در انفاق کردن

در انفاق و کمک به دیگران نکته ی اصلی که باید بسیار مورد توجه واقع شود این است که این عمل را جوری انجام دهیم که گیرنده سرسوزنی احساس حقارت نکند ولذا گفته اند که جنس خوب را انفاق کنید .اگر کسی لباس کهنه و یا غذایی را که خوف مسمومیت تز آن را دارد ، را بدهد این دادن ها هیچ رشدی در او ایجاد نمی کند ، چرا که مسأله ی مهم در انفاق رشد آدمی است ؛ مسأله تنها سیر کردن شکم دیگران نیست .‎ در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ، فردی انبار خرما داشت، وصیت کرد بعد از مرگش تمام انبار خرما را به فقراء بدهند. مرد و انبار خرما را بین فقراء تقسیم کردند.پیامبر (صلی الله علیه وآله) رسید و یک دانه خرما را در دست خود گرفت. فرمود : اگر این فرد در زندگی خود و در زمان زنده بودنش یک دانه خرما را با دست خودش انفاق کرده بود ، بهتر از آن بود که یک انبار خرما را بعد از مرگش انفاق کند.چرا؟ یک دانه خرما کجا و یک انبار خرما کجا؟ چون اگر یک دانه خرمابا دست خودش میداد ، در حقیقت روحیه ی سخاوت را در خود بارور کرده و بخل را از خود دور کرده بود .

خدا را وسیله کاسبی نکنید 

سه نفر ( سه گروه از مردم) در روز قیامت از توجه و لطف و عنایت حضرت حق تعالی بی بهره اند، یکی از آنها کسی است که خدا را وسیله کاسبی خویش قرار داده است، چیزی را نمی خرد مگر با سوگند، و چیزی را نمی فروشد مگر با سوگند».

وقتی وارد بازاری میشویم و دنبال کالای خاصی هستیم همانطور که ما جنس مورد نظر خود را جستجو می کنیم و چشمانمان به دنبال آن می چرخد فروشنده ها هم چشمانشان به دنبال مشتری گوشه و کنار را دیدمیزند در این میان عده ای هم در حال گفتگو با مشتریان هستند اگر به مکالمات فروشنده ها و مشتریان دقت کنیم می بینیم که هر فروشنده ای با ادبیات خاص خود مشغول قسم خوردن های مکرر است .

گاه با خود فکر می کنم که آیا این بندگان خدا راست می گویند؟ خوب حالا موضوع به این بی اهمیتی که اینقدر قسم و آیه ندارد بالاخره اگر کسی چیزی لازم داشته باشد میخرد این تکاپو و دست و پا زدن ها چیست؟ خوب تلاش کردن برای کسب روزی که بد نیست اما قسم خوردن به خداوند بر سر مسائل بی اهمیت آیا کار درستی است ؟ خدایی که روزی رسان رهنماست آیا شایسته است که مقام عظیمش نادیده گرفته شود ؟ آن هم فقط به خاطر جلب مشتری؟

ابوذر غفاری می گوید: یک روز پیغمبر اکرم صلی الله علیه واله و سلم فرمود: خداوند تعالی در روز قیامت با سه گروه از مردم سخن نمی گوید و به آن ها نظر لطف نمی نماید، و آنها را (از گناهانشان) پاک و پاکیزه نمی کند، و برای آنان رنج و عذابی دردناک است. ابوذر گفت: پیغمبر اکرم صلی الله علیه واله وسلم سه مرتبه این گفتار را تکرار فرمود.

مبارزه با غم و اندوه در روايات

غم و اندوه از نگاه اسلام چيز خوبي نيست و موجب تضييع حقوق است و بايد همواره پيشگيري و مبارزه با غمهاي سستي آور را در دستور کار قرار داد و بر آن همت کرد.

غمگيني و افسردگي در دين ما خوب نيست سفارش به صبر و پرهيز از تظاهر به غم که در دين وارد شده است، اسناد معتبر اين مدعا هستند. به غم و اندوه در اسلام، تنها در مواردي که سازنده و مثبت باشد، بها داده شده است. مثل غمي که بواسطه پشيماني از گناهان و از روي خوف از حساب قيامت بر ما عارض شود، يا غمي که به خاطر مصائب اهل بيت، مخصوصا امام حسين عليه السلام دل را به درد آورد يا بخاطر هتک حرمت اوامر ديني و شيوع منکرات بوجود آيد. در غير اين موارد غم و اندوه نبايد ظاهر و تقويت شود بلکه تضعيف و نابودي آن موجب خشنودي خداست. انسان غمگين و غصه دار،کم حوصله و تنبل است. معمولا نمي تواند به وظايفي که در مقابل ديگران دارد عمل کند. اگر زن است در حق شوهر و فرزندانش کوتاهي و سستي مي کند. اگر مرد است در کارش دقت و انگيزه نخواهد داشت ... اما به هر حال براي هر کسي اتفاقاتي مي افتد که او را اندوهگين مي سازد زيرا دنيا همواره با غم و اندوه آميخته است و چاره اي از آن نيست فقط نبايد به غمهاي آن بها داد بلکه بايد با توکل و اموري ديگر که بدان اشاره خواهيم کرد، با آن مبارزه کرد.

حكم مخالفت با نظر ولی فقیه

از نظر عقلی نیز باید گفت که در مرحله اختلاف به دلیل مجتهد بودن ولی فقیه این احتمال می رود که ایشان به دلیل آشنایی بیشتر با امور دینی بیشترین نزدیکی به امامان معصوم از آن ایشان بوده و احتمال بیشتری می رود که  واجد حرف حق در مسائل اجتماعی حوزه دین باشند.

بیش از هزار سال از آخرین نامه های امام زمان (عج) در زمان غیبت صغری می گذرد. زمانی که در یکی از نامه های ایشان بلاتکلیفی و حیرت شیعیان مومن در کشف صاحبان امر مورد تاکید قرآن  به راویان حدیث سپرده شد.

چنین نامه ای شیعیان مومن را از همان ابتدای غیبت متوجه راویان حدیثی چون شیخ صدوق، شیخ مفید، شیخ مرتضی و سپس شیخ طوسی نمود. با وجود چنین نامه ای شیعیان مومن در حیرانی ها نه همچون اهل سنت به صاحبان امر با هر خصوصیتی سپرده شدند و نه چون مردمان یونان باستان و رنسانس اروپا به تنها خرد جمعی. عدم امکان حکومت امامان شیعه، شیعیان را با این مسئله درگیر ساخت که آیا در دوران غیبت همین فقها که مورد تایید امام قرار گرفتند می توانند تشکیل حکومت دهند یا وظیفه آنها همچون امامانی است که فرصت و امکان حاکمیت نیافتند و تنها به ارشاد مردم پرداختند؟ پاسخ این مسئله اگرچه اشکال گوناگونی داشت ولی به دلیل عدم امکان ، فقها نیز که به امضاء امام عصر ادامه مفهوم صاحبان امر مورد تاکید قرآن بودند، همچون امامان شیعه نتوانستند تشکیل حکومت دهند.