|
مشعل هدایت قرآنی ، مذهبی ، اعتقادی ، تربیتی
| ||||
|
1. مؤمن ، مؤمن واقعى نیست ، مگر آن كه سه خصلت در او باشد : سنتى از پروردگارش و سنتى از پیامبرش و سنتى از امامش . اما سنت پروردگارش ، پوشاندن راز خود است ، اما سنت پیغمبرش ، مدارا و نرم رفتارى با مردم است ، اما سنت امامش صبر كردن در زمان تنگدستى و پریشان حالى است. (اصول كافى ، ج 3 ، ص 339) 2. پنهان كننده كار نیك ( پاداشش ) برابر هفتاد حسنه است و آشكار كنندهكار بد سرافكنده است ، و پنهان كننده كار بد آمرزیده است. (اصول كافى ، ج 4 ، ص 160) 3. عقل شخص مسلمان تمام نیست ، مگر این كه ده خصلت را دارا باشد : از اوامید خیر باشد ، از بدى او در امان باشند ، خیر اندك دیگرى را بسیار شمارد ، خیر بسیار خود را اندك شمارد ، هرچه حاجت از او خواهند دلتنگ نشود ، در عمر خود از دانشطلبى خسته نشود ، فقر در راه خدایش از توانگرى محبوبتر باشد ، خوارى در راه خدایش از عزت با دشمنش محبوبتر باشد ، گمنامى را از پرنامى خواهانتر باشد . سپس فرمود : دهمى چیست و چیست دهمى ! به او گفته شد : چیست ؟ فرمود : احدى را ننگرد جز این كه بگوید او از من بهتر و پرهیزگارتر است. (تحف العقول ، ص 467) 4. از امام رضا ( علیه السلام ) سؤال شد : سفله كیست ؟ فرمود : آن كه چیزى دارد كهاز ( یاد ) خدا بازش دارد (تحف العقول ، ص 466) 5. ایمان یك درجه بالاتر از اسلام است ، و تقوا یك درجه بالاتر از ایماناست ، و به فرزند آدم چیزى بالاتر از یقین داده نشده است. (تحف العقول ، ص 469) ادامه مطلب [ دوشنبه 03 بهمن 1390 ] [ 11:19 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
مشهد به دامن مدینــه دارد جـان نبـی را به سینه دارد فــوج مـلک را نـور امیّـدی در این جاست از چارده خورشید، خورشیدی در این جاست مشهـــد بهشــتِ گلهای عشق است جاری در این خاک دریـای عشق است آن گل رضای عترت است اما غریب است نامـوس قـرآن است و در دنیا غریب است بـــر غـربت او دنیـا بگریـــد حیــدر بنـــالد زهــرا بگریــد تاریخ عصمت شاهد معصومی اوست عالـم پریشان از غم مظلومی اوست نوش جهانتاب از قهــر گردید با مثل مأمون هم عهد گردید با خونِ دل، با داغِ جان، عمرش سرآمد آخـر هـم از زهـر ستـم جانـش برآمد او را ز یثـــرب آواره کـــردند وز غم دلش را صد پاره کردند از زهر سوزان گر که شد قطع حیاتش آن زهــر داد از پنجه مأمون نجاتش امـروز دلهـا از غــم شکسته قلب جوادش در خون نشسته آید از طوس و آورد خون جگر را نــور امـامت دارد و داغ پـدر را سید رضا موید ادامه مطلب [ دوشنبه 03 بهمن 1390 ] [ 11:17 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
بارالها! در پیشگاه تو ایستاده ام، و دستهایم را بسوى تو بلند كرده ام، آگاهم كه در بندگى ات كوتاهى نموده و در فرمانبرى ات سستى كرده ام، اگر راه حیا را مى پیمودم از خواستن و دعا كردن مى ترسیدم... ولى … پروردگارم! آن گاه كه شنیدم گناهكاران را به درگاهت فرا مى خوانى ، و آنان را به بخشش نیكو و ثواب وعده مى دهى ، ... براى پیروى ندایت آمدم، و به مهربانى هاى مهربانترین مهربانان پناه آوردم. و مرا از دلهره ملاقاتت درامان دار، و مرا از خاصّان و دوستانت قرار ده، پیشاپیش، خواسته و سخنم را آنچه سبب ملاقات و دیدن تو مى شود قرار دادم اگر با این همه، خواسته ام را رد كنى ، امیدهایم به تو به یأس مبدّل مى گردد، همچون مالكى كه از بنده خود گناهانى دیده و او را از درگاهش رانده، و آقایى كه از بنده اش عیوبى دیده و از جوابش سر باز مى زند. واى بر من اگر رحمت گسترده ات مرا فرانگیرد، اگر مرا از درگاهت برانى ، پس به درگاه چه كسى روى كنم؟ اما... ادامه مطلب [ دوشنبه 03 بهمن 1390 ] [ 11:12 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
1 ـ مِن اَخلاقِ الاَنبیاء التَّنّظُّف نظافت موجب پاكى جسم است نظافت مایـه آرام جـان است 2 ـ صاحِبُ النّعمَةِ یَجِبُ ان یُوَسِّعَ عَلى عِیالِهِ توانگر را بوَد واجب كه بخشد زن و فـرزند را از مال دنیـا 3 ـ مَن لَم یَشكُرِ المُنعِمَ مِن المَخلوقین لَم یَشكُر اللهَ عزّوجلّ شـنیده ام كه علـى بن موسـى كاظم خدیو طوس، بفـرمـود نكته اى زیبـا 4 ـ الایمانُ اداءُ الفرائضِ و اجتِنابُ المَحارِم فرمود رضــا امام هشتم: انجام فرائــض است ایمان 5 ـ لَم یَخُنكَ الاَمین، وَ لكِن ائتَمَنتَ الخائِنَ كسى كه بیـم ندارد ز كردگار علیم وِرا به خدمت خلق خدا مكن تعیین 6 ـ الصَّمتُ بابٌ مِن ابوابِ الحِكمة زبـان تو گـر تحـت فرمان نباشد خموشـى گزیـن، تا نیفتى به ذلـّت 7 ـ صدیقُ كُلِّ امْرِئٍ عَقلُهُ و عَدُوُّه جَهلُهُ بــه نزدیـك نـادان بـوَد تـار گیتى ز دانـش بكـن گـیتـى تـار روشـن 8 ـ التَّوَدُّدُ الى النّاسِ نِصْفُ العَقلِ همیشـه در پـى تیـمـار بینـوایان باش كمك به خلق، ز كردار خـالق احـد است 9 ـ التَوَكُلُ اَن لاتَخافَ اَحداً اِلاّ اللهَ بزن بـر لطـف حق دست توكل كـه لطف ایـزدى باشد تو را بس ادامه مطلب [ دوشنبه 03 بهمن 1390 ] [ 11:09 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
امشب دل خسته ام را، پر کرده حال و هوایت ای کاش همچون کبوتر، پر می زدم در فضایت این جا ملائک یکایک، پرهای خود را گشوده تا فرشی از گل بیارند، بر بام و صحن و سرایت نذر ضریح تو کردم، دار و ندار دلم را شرمنده چیزی ندارم، جز این بریزم به پایت آهوی چشم مرا از، بیهوده دیدن رها کن تا ذره ذره ببینم، دل را در آیینه هایت هر چند لبریز دردم، می سوزم و سرد سردم این گونه گر می پسندی، من راضی ام به رضایت همسایه ی شهر عشقم، اهل خراسان امروز از کوچه های غریبی، پر می کشم تا ولایت
[ دوشنبه 03 بهمن 1390 ] [ 11:04 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
آنچه پیش رو دارید، بیان برخی انتظارات و توقّعاتی است كه امام حسن مجتبی علیهالسلام از امت اسلامی؛ بخصوص از شیعیان دارد. امید آنكه رهتوشهای برای رهروان كوی دوست باشد. از مهمترین انتظاراتی كه تمام انبیأ و اولیأ از بندگان خدا، داشتهاند و دارند این است كه مردم در كارها و رفتارها خدا محور باشند و رضایت الهی و خداوندی را در تمام امور محور و اساس قرار دهند. امام حسن مجتبی علیهالسلام نیز كه خود خدا محور و سراپا اخلاص بود، از امت اسلامی و شیعیان خویش توقّع و انتظار دارد كه رضایت الهی را محور فعّالیت خویش قرار دهند. این توقّع را گاه با بیان زیان مردم محوری و خارج شدن از محور رضایت الهی ابراز میدارد، آنجا كه فرمود:«مَنْ طَلَبَ رِضَی اللّهِ بِسَخَطِ النّاسِ كَفاهُ اللّهُ اُمُورَ النّاسِ وَ مَنْ طَلَبَ رِضَی النّاسِ بِسَخَطِ اللّهِ وَكَلَهُ اللّهُ اِلَی النّاسِ؛(3) هر كس رضایت خدا را بخواهد هر چند با خشم مردم همراه شود؛ خداوند او را از امور مردم كفایت میكند و هر كس كه با به خشم آوردن خداوند دنبال رضایت مردم باشد، خدا او را به مردم وا میگذارد.» و گاه فوائد خدا محوری و در نظر گرفتن رضایت الهی را به زبان میآورد و میفرماید: «اَنَا الضّامِنُ لِمَنْ لَمْ یهْجُسْ فی قَلْبِهِ اِلاّ الرِّضا اَنْ یدْعُوَ اللّهَ فَیسْتَجابُ لَهُ؛(4) من ضمانت میكنم برای كسی كه در قلب او چیزی نگذرد جز رضا[ی خداوندی]، كه خداوند دعای او را مستجاب فرماید.» راوی از حضرت امام حسن علیهالسلام این مهمّ را چنین نقل میكند: امام حسن علیهالسلام روز عید فطر بر گروهی از مردم گذر كرد كه مشغول بازی و خنده بودند، بالای سر آنها ایستاد و فرمود: «اِنَّ اللّهَ جَعَلَ شَهْرَ رَمَضانَ مِضْمارا لِخَلْقِهِ فَیسْتَبِقُونَ فیهِ بِطاعَتِهِ اِلی مَرْضاتِهِ فَسَبَقَ قَوْمٌ فَفازُوا وَ قَصَّر آخَرُونَ فَخابُوا؛(5) به راستی، خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه برای خلق خود قرار داده است تا به وسیله طاعت او برای جلب رضایت خداوند بر یكدیگر سبقت گیرند. مردمی سبقت گرفتند و كامیاب گشتند و دیگران كوتاهی كردند و ناكام ماندند.» رسیدن به رضایت الهی آرزوی تمام انبیأ بوده است. لذا در روایت آمده است كه «موسی علیهالسلام عرض كرد: خدایا! مرا به عملی راهنمایی كن كه با انجام آن به رضایت تو دست یابم. خداوند وحی كرد كهای فرزند عمران! رضایت من در سختی و گرفتاری تو است كه طاقت آن را نداری. موسی به سجده افتاد و مشغول گریه شد...، سرانجام وحی شد كهای موسی! رضایت من در رضایت تو به قضا و تقدیرات من است.»(6) ادامه مطلب [ یکشنبه 02 بهمن 1390 ] [ 16:23 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
زندگی سراسر افتخار امام مجتبی(علیهالسلام) جلوههای زیبا و پرشكوهی داشت. او در روز پانزدهم رمضان سال سوم هجری پا به عرصه وجود گذاشت. هفتسال در دامن پرفیض رسول خدا(صلیاللهعلیهوآله) از چشمههای زلال نبوت بهره برد. وحی الهی فكر و اندیشه او را شكل داد و اعماق جانش را جهتبهره دهی به اسلام و مسلمانان آماده ساخت. سپس سیسال حوادث تلخ و شیرین بعد از رحلت پیامبر وی را از تجربههای گران بهرهمند ساخت. در سال چهلم هجرت، هدایت كشتی اسلام، در سختترین موقعیت، به عهده او گذاشته شد. آن امام معصوم(علیهالسلام) با كمترین آسیب و تلفات امت اسلامی را رهبری كرد، توطئههای بزرگ و خطرناك بنیامیه را نقش بر آب ساخت، مانع نابودی اسلام و برنامههای حیات بخش آن شد و پیش بینی پیامبر خدا(صلیاللهعلیهوآله) را تحقق بخشید. بر خورد زیبای امام حسن(علیهالسلام) در قصه صلح افتخار بزرگی در تاریخ اسلامی بر جای گذاشت. نویسندگان و تحلیل گران بسیاری به آن پرداخته و ابعاد گوناگون آن را بررسی كردهاند. گروهی همانند شیخ راضی آل یاسین(ره) كتابی در 374 صفحه تدوین كرده، آن را «صلح الحسن» نامیدهاند و جمعی نیز در صفحات بیشتر یا كمتر به ترسیم تلاشهای این سرور جوانان بهشت پرداختند. بیعت یكپارچه مردم كوفه و نمایندگان قبیلههای مختلف در مسجد كوفه در روز بیست و یكم ماه رمضان سال چهلم هجرت بعد از شهادت مولی الموحدین(علیهالسلام) وحشتبزرگی در دل معاویه و حاكمان شام پدید آورد. آنان احساس كردند توطئه ترور آن بزرگمرد به طرفداران اهل بیت عصمت و طهارت عزمی راسختر بخشید و آنان را در استمرار راه خویش مصممتر ساخت. ادامه مطلب [ یکشنبه 02 بهمن 1390 ] [ 16:21 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
ابعاد صلح شجاعانه امام حسن علیه السلام با معاویة بن ابی سفیان كه یگانه عامل بقای اقلیتشیعه در آن عصر بود، چنان با عظمت است كه تاكنون محققان زیادی را به تحلیل و تبیین آن واداشته است. بدون اغراق میتوان گفت: اكثر مقالات و تحقیقات پیرامون آن حضرت، در اطراف این رویداد دور میزند. این نوع نگرش هر چند بیانگر عمق و عظمت صلح امام علیه السلام است اما در دوره دیگر (قبل از امامت و بعد از صلح) كمتر مورد توجه قرار گرفتهاند و به تبع آن میزان آگاهی مردم نیز از این دورهها اندك است. بر این اساس و به مناسبتسالگرد شهادت حضرت، در این شماره با دوران امامتحضرت بعد از صلح (9 سال و اندی) آشنا میشویم. مهمترین چالشی كه امام حسن علیه السلام در طول دوره امامت و بلكه حیات خود با آن رو به رو شد، مساله نفوذ امویها در حاكمیت دینی دورههای قبل و بروز آثار آن در این دوره است. نفوذی كه از زمان رحلت پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله (8 سالگی) شروع و در خلافت عثمان به اوج خود رسید. طبیعی است كه باید سابقه نفوذ امویها را از دوره فراگیری حكومت اسلامی (فتح مكه) پی گرفت زیرا به موازات گسترش اسلام، گروههای مختلفی به علل گوناگون به اسلام رو آوردند. منافقان نیز از باب ناچاری نتوانستند در مقابل این سیل خروشان قرار بگیرند و به ناچار با آن بنای همسویی گذاشتند. این همسویی نه از روی میل كه از باب اضطرار و بینتیجه بودن مقاومتبود. آنها تنها زمانی كه پرچم لا اله الا الله را بر فراز شهر دیدند، لب به شهادتین گشودند و به این ترتیب دوران حیات خود را با تاكتیك همسویی موقت ادامه دادند. رسول اكرم صلی الله علیه و آله با درایت كامل متوجه این حركتخزنده بود. لذا اهداف پلید آنان را اینگونه افشا میكرد: «اذا بلغ بنو العاص ثلاثین اتخذوا مال الله دولا و عباد الله خولا و دین الله دخلا; (1) زمانی كه فرزندان عاص (بنی امیه) (2) به سی برسند، مال خدا را میان خود دستبه دست میكنند، بندگان خدا را بنده خود و دین خدا را مغشوش میكنند.» ادامه مطلب [ یکشنبه 02 بهمن 1390 ] [ 16:19 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
زندگی مردان بزرگ خدا همیشه پرحادثه است، حیات درخشان امام حسن (علیهالسلام) از پرحادثهترین زندگی رادمردان تاریخ است، با این كه بیش از 48 سال عمر نكرد، و بر اثر زهری كه مزدوران معاویه به او خوراندند به شهادت رسید، ولی در همین دوران كوتاه، همواره با باطل گرایان حق ستیز در حال نبرد بود، در عصر پدر، دوش به دوش او با منافقان و منحرفان ستیز كرد، در جنگهای بزرگ جمل و صفین و نهروان، قهرمانی بیبدیل بود، و به طور كلی نام او در پیشانی قاموس رنجها میدرخشید. وی در سختترین و تلخترین رخدادها پرچم نهی از منكر، مبارزه با نامردمیها و طاغوت زدایی را برافراشت، و برای تثبیت حكومت حق، ایثارها و جانفشانیها كرد. آنچه بیش از دیگر ویژگیهای امام حسن مجتبی (علیهالسلام) - در زمان حیات و پس از شهادت - از برجستگی برخوردار بود، صبوری و حلم آن حضرت بود كه تاثیر بسزایی در زندگی وی و پیروانش داشت. امام - علیه السلام - آن گونه صبور بود كه صبوری وی زبانزد عام و خاص شد و ضرب المثل «حلم الحسنیة» درباره وی رواج یافت. در این گفتار برآنیم تا ارجمندی حلم و مفهوم آن را مورد بررسی قرار دهیم، آن گاه نتایج درخشان آن را در زندگی امام حسن (علیهالسلام) بنگریم. ادامه مطلب [ یکشنبه 02 بهمن 1390 ] [ 16:16 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
پيامبر (ص) فردي شوخ طبع بود و هيچ حالت خشم و عصبانيت در او ديده نشد. در حديث آمده است: كان بالنبي دعابة، يعني مزاحا. اما اين تبسم به معناي قهقهه زدن نبوده بلكه فقط متبسم بود: ما رأيت النبي ضاحكا ما كان الا يتبسم.اين شوخ طبعي هم خود او را سرحال نگاه ميداشت و هم مردم را آرام و راضي نگاه ميداشت. آن حضرت به ديگران هم فرصت شوخ طبعي ميداد، چنان كه يك اعرابي هديه آورده بود، بعد كه پيامبر استفاده كرد، آمد و پولش را مي خواست و ميگفت: پول هديه ما را بدهيد. نظافت شخصي و عطر زدن و.. برخورد با خشك مقدسي ادامه مطلب [ یکشنبه 02 بهمن 1390 ] [ 16:08 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
|
||||
| [ تمام حقوق مادی ومعنوی این وبلاگ متعلق : به اکبر احمدی می باشد ] [ Weblog Themes By : weblog skin ] | ||||
