پيامبر (ص) فردي شوخ طبع بود و هيچ حالت خشم و عصبانيت در او ديده نشد. در حديث آمده است: كان بالنبي دعابة، يعني مزاحا. اما اين تبسم به معناي قهقهه زدن نبوده بلكه فقط متبسم بود: ما رأيت النبي ضاحكا ما كان الا يتبسم.اين شوخ طبعي هم خود او را سرحال نگاه ميداشت و هم مردم را آرام و راضي نگاه ميداشت. آن حضرت به ديگران هم فرصت شوخ طبعي ميداد، چنان كه يك اعرابي هديه آورده بود، بعد كه پيامبر استفاده كرد، آمد و پولش را مي خواست و ميگفت: پول هديه ما را بدهيد.
نظافت شخصي و عطر زدن و..
پيامبر (ص) زندگي اجتماعي و فردي خود را در شكل معمول و حتي خوب آن شكل ميداد. لباسسفيد ميپوشيد، عطر ميزد، موهاي سر را شانه ميكرد و مرتب دندانهايش را مسواك ميكرد. در ميان اين مسائل، عطر زدن براي آن حضرت يك اصل بود. در روايت هست كه در خانه پيامبر، محليبود كه پيامبر هميشه از آنجا خود را عطر ميزده است:
برخورد با خشك مقدسي
يك جنبه مهم تاريخ زندگي پيامبر(ص) رعايت دقيق قوانين الهي و وحياني است. پيامبر تابع قرآن است و به هيچ روي مجاز به تخطي از آنها نيست. در اين باره، بسان قرآن، از افراط و تفريط بيزار است و تلاش ميكند، همان گونه كه به او دستور داده شده تا مستقيم حركت كند «و استقم كما امرت» همين رويه را ميان مردم هم ترويج كند.
|
| |
محمد (ص) فرستاده برتر الهی
در قرآن پيامبر اسلام(ص) در نزد خداوند داراي مقامي با عظمت است و بر ديگر پيامبران الهي برتري دارد.
اسم مبارك پيامبر ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ در قرآن پنج بار آمده است كه يك بار با نام احمد ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ و چهار بار با نام محمد ـ صلي الله عليه و اله و سلّم ـ آمده است كه در آيات زير ميباشند.
1. «وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ»[1] «و بشارت دهند به رسولي كه بعد از من ميآيد و نام او احمد است.
2. «وَ ما مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرسل»[2] «محمد فقط فرستاده خداست و پيش از او فرستادگان ديگري نيز بودند.
3. «ما كانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَدٍ مِنْ رِجالِكُمْ وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ »[3] «محمد پدر هيچ يك از مردان شما نيست ولي رسول خدا و ختم كننده و آخرين پيامبران است.»
4. « وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلي مُحَمَّدٍ»؛[4] و كساين كه ايمان آوردند و كارهاي شايسته انجام دادند و به آنچه بر محمد نازل شده ايمان آوردند.
5. «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ»[5]محمد فرستادة خداست.
اما صفات پيامبر در قرآن:
1. اول المسلمين: سورة انعام، آية 163.
2. اول المؤمنين: سورة شعراء، آية 51.
3. اول العابدين: سورة زخرف، آية 81.
4. برهان: سورة نساء، آية 174.
5. بشير: سورة سباء، آية 28.
6. خاتم النبين: سورة احزاب، آية 40.
7. داعياً الي الله: سورةاحزاب، آية 46.
8. رحمة للعالمين: سورةانبياء، آية 107.
9. رحيم: سورة توبه، آية 128.
10. رسول: سورة آل عمران، آية 144.
11. رسول الله: سورة فتح، آية فتح.
12. رسول مبين: سورة زخرف، آية 29.
13. رسول كريم: سورة حاقه، آية 40.
14. رئوف: سورة توبه، آية 128.
15. سراج منير: سورة احزاب، 46.
16. شاهد: سورة احزاب، آية 45.
17. شهيد: سورة بقره، آية 143.
18. صاحب: سورة نجم، آية 2.
19. طه: سورة طه، آية 20.
20. عبدالله: سورة اسراء، آية 1.
21. مبشر: سورة اسراء، آية 105.
22. مدثر: سورة مدثر، آية 1.
23. مذّكر: سورة غاشيه، آية 21.
24. مزمل: سورة مزمل، آية 1.
25. منذر: سورة رعد،آية 7.
26. ناصح امين: سورة اعراف، آية 68.
27. النبي: سورة انفال، آية 43.
28. النبي الامي: سورة اعراف، آية 158.
29. نذير: سورة هود، آية 12.
30. نذير مبين: سورة عنكبوت، آية 50.
31. ولي: سورة مائده، آية 55.
32. يس (ياسين): سورة يس، آية1.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] . سورة صف، آية 6.
[2] . سورة آل عمران، آية 144.
[3] . سورة احزاب، آية 40.
[4] . سوره محمد، آية 2.
[5] . سورة فتح، آية 29.