یادش به خیر روزی که عصاره تاریخ بر صحیفه سرخ بهمن چکید، آفتاب ناب بر یاسمن های بی تاب، از غرب تابید و اشراق شرق پدید آمد. یادش به خیر، روزهایی که سیمای زیبای یوسف، دیده کنعانیان عشق را بصیرت بخشید؛ بیضای دست آسمانی موسی، شراره های شعف را در ظلمت کده زمین پاشید؛ نفحه عیسویِ به عرش رفته، بر خاک نشینان دمید؛ نوح با کشتی صفا، به مهد موعود رسید؛ بت های سیاه جهالت، در پای حماسه و برهان ابراهیم بر خاک فرو افتادند و امام، به میهن اسلامی قدم نهاد و گل ها به ترنّم شادمانی دل ها گوش جان سپردند. یاد آن روزها، هماره در خاطر دل ها مستدام باد.

با پیروزی انقلاب اسلامی و سربرافراشتن جمهوری اسلامی، به طور هم زمان دو جریان عظیم در سراسر گیتی آغاز شد. اول، روند ستایش و امید و درس گیری از سوی ملت های مستضعف و زیر ستم، به خصوص در کشورهای اسلامی و نیز مسلمانان سراسر جهان و همه آزاد اندیشان عالم. دوم، روند نگرانی و توطئه و دشمنی ازسوی دولت های مستکبر و صهیونیست ها و سرمایه داران غارت گر بین المللی و نیز وابستگان آن ها در برخی کشورهای دیگر

خلاصه ای از سرگذشت جریان اول آن است که با تشکیل جمهوری اسلامی در ایران، مسلمانان در همه جهان هویتی تازه یافتند و احساس عزّت و شخصیت اسلامی، درآنان دمیده شد... و در همه جای دنیای اسلام، روحیه افتخار به اسلام و مسلمان بودن، رو به رشد و گسترش گذاشت.... جریان دوم، یعنی روند دشمنی ها و کینه ها و توطئه ها، از نخستین روزهای پیروزی انقلاب آغاز شد و به تدریج با زایل شدن حیرت و گیجی و سردرگمی ای که سیاست مداران دولت های استکباری و غارت گران و صهیونیست ها بر اثر پیروزی انقلاب اسلامی در این نقطه حساس جهان بدان دچار شده بودند، گسترش و عمق و تنوّع یافت.

توصیه های رهبر برای بیداری اسلامی

به گزارش روابط عمومی، بخش سیاسی موسسه فرهنگی اطلاع رسانی تبیان در نخستین ساعات آغاز بکار کنفرانس بین المللی بیداری اسلامی ، متن توصیه های مقام معظم رهبری (مدظله العالی) در مراسم افتتاحیه این کنفرانس را در محیط مجازی منتشر کرد.

در این گزارش آمده است : «مبارزه با رژیم غاصب و دولت جعلى صهیونیست كه استعمار چون خنجرى در پهلوى كشورهاى منطقه فرو برده و وسیله‌اى براى ادامه‌ى سلطه‌ى اهریمنى خود ساخته و ملتى را از سرزمین تاریخى خود بیرون رانده است.

بى‌شك این حقیقت كه انقلابهاى منطقه متكى به این اصول و خواستار تحقق آنها است، مورد پسند آمریكا و غرب و صهیونیسم نیست و آنها همه‌ى تلاش خود را به كار میبرند تا آن را انكار كنند، ولى واقعیت با انكار آن دگرگون نمیشود.

مردمى بودن این انقلابها مهمترین عنصر در تشكیل هویت آنها است. قدرتهاى خارجى كه با آخرین توانائیها و شگردهاى خود سعى میكردند حكام مستبد و فاسد و وابسته را در این كشورها حفظ كنند و تنها هنگامى از حمایت آنها دست برداشتند كه قیام و عزم مردم، هیچگونه امیدى براى آنها باقى نگذاشت، حق ندارند خود را در پیروزى این انقلابها سهیم بدانند. در جائى مانند لیبى هم، ورود و دخالت آمریكا و ناتو نمیتواند حقیقت را مشوب كند. در لیبى، ناتو ضایعه‌هاى بى‌جبران آفریده است. اگر دخالت نظامى ناتو و آمریكا نبود، ممكن بود مردم اندكى دیرتر پیروز شوند، ولى در عوض این همه زیرساخت نابود نمیشد؛ این همه نفوس بى‌گناه از زنان و كودكان كشته نمیشدند و آنگاه دشمنانى كه خود سالها همراه و همدست قذافى بوده‌اند، مدعى حق دخالت در این كشور مظلوم و جنگ‌زده، نمیشدند. مردم و نخبگان مردمى و كسانى كه از مردم برآمده‌اند، خود صاحبان این انقلابها و متعهد به حراست از آن و ترسیم‌كننده‌ى مسیر آینده و رو به تكامل آن میباشند و خواهند بود ان‌شاءاللَّه.»

تضعیف انقلاب اسلامی

ملت عزیز ما می دانند که انگیزه دشمن از حملات همه جانبه به علمای دین، جز این نیست که به وضوح می دانند روحانیت، نقش تعیین کننده و بی بدیلی داشته و دارند و آنان حمله به روحانیت را با هدف تضعیف و محو انقلاب انجام می دهند. امروزه قلم های مزدور و دست های فروخته شده به دشمن، در کار آنند که این پشتوانه معنوی انقلاب را در چشم مردم تضعیف کنند. دشمن انقلاب، جامعه روحانیت را در صورتی تحمل می کند که روحانیون از دخالت در امور سیاست و حضور در صحنه های انقلاب کنار بکشند و مانند جمعی از روحانیونِ بی خبر و متحجرِ گذشته و حال، به کنج مدارس و مساجد اکتفا کنند و کشور و زندگی مردم را به آنان بسپارند.

انقلاب اسلامی و اعتماد به نفس

شما در این مدتی که انقلاب کردید و قیام کردید، خودتان باورتان آمد و به دولت های مستضعف و ملت های مستضعف هم باوراندید که می شود در مقابل آمریکای جهان خوار و شوروی جهان خوار ایستادگی کرد. شما... قیام مردانه کردید و در مقابل آن ها ایستادید و... دستشان را ازکشور خودتان قطع کردید و دیدید که... شما خودتان می توانید در عین حالی که قدرت نظامی تان مثل آن ها نیست و قدرت صنعتی تان مثل آن ها نیست، لکن می توانید ایستادگی کنید. یک ملت وقتی که یک مطلب را باور کرد که می تواند انجام بدهد، انجام خواهد داد. اساسْ باور این دو مطلب است، باور ضعف و سستی و ناتوانی و باور قدرت و قوّه و توانایی. اگر ملت این باور را داشته باشد که ما می توانیم در مقابل قدرت های بزرگ بایستیم، این باورْ اسباب این می شود که توانایی پیدا می کنند و در مقابل قدرت های بزرگ ایستادگی می کنند.

شهید دکتر فتحی شقاقی

شهید دکتر فتحی شقاقی، دبیر کل پیشین جنبش جهاد اسلامی فلسطین، در مورد تجربه انقلاب اسلامی ایران و تأثیر آن بر مسأله فلسطین می گوید: «دنیا باید بداند که بازتاب شعارهای امام خمینی رحمه الله در فلسطین، در هیچ جای دیگر دنیا نظیری نداشت. دلیل آن این است که همان گونه که امام راحل به زندگی ایرانی ها معنا بخشید، به زندگی ما در فلسطین نیز چنین مفهومی بخشید. پیش از او، ما در یک حالت یأس و ناامیدی به سر می بردیم و معتقد بودیم که نمی توان این دشمن مستکبر را شکست داد و رژیم صهیونیستی را از بین برد. امام با به دست آوردن پیروزی، امید را در ما زنده کرد و به این مطلب ایمان پیدا کردیم که اسلامی که توانست شاه را سرنگون کند، می تواند بقیه شاهان را نیز سرنگون سازد و فلسطین را آزاد نماید. این همان معنای بزرگی است که امام به ما داد. جمهوری اسلامی ایران، امروز نیز به رهبری آیت اللّه خامنه ای، علی رغم تمامی مشکلات و محاصره های موجود، در همان مسیرحرکت می کند.... توجهی که انقلاب اسلامی از ابتدای پیروزی به مسأله فلسطین نشان داد، باعث گردید تا نگاه های جوانان فلسطینی به سمت تهران انقلابی خیره شود و بالاترین میزان هم دلی با انقلاب اسلامی ایران شکل گیرد».

بی گمان، یکی از آفات تهدید کننده انقلاب اسلامی، کم رنگ شدن معنویت در جامعه است. شهید مطهری در این باره چنین می فرمایند: «از نظر قرآن، معنویت پایه تکامل است. این همه عبادات که در اسلام بر روی آن تکیه شده، برای تقویت جنبه معنوی روح انسان است و از نظر اسلام، معنویتِ جدا از زندگی در این جهان وجود ندارد.... ما در جامعه خودمان، باید همان طور که مسأله عدالت را با شدّت مطرح کنیم، به همان شدت نیز مسأله معنویت را مطرح کنیم. اصلاً بدون معنویت، عدالت امکان پذیر نیست. اگر معنویت را فراموش کنیم، انقلاب خودمان را از یک عامل پیش برَنده محروم کرده ایم».

نفوذ عناصر فرصت طلب

در همه انقلاب ها، عناصر فرصت طلب باتغییر ظاهر خود و با فریب انقلابی های واقعی، در نهادهای مختلف جامعه نفوذ می کنند و اگرچه به ظاهر انقلابی تر از انقلابی های اصیل هستند، ولی چون به آرمان های انقلاب اعتقادی ندارند، زمینه های انحراف انقلاب را فراهم می کنند. فرصت طلب ها خود به دو گروه تقسیم می شوند: گروه اول آن هایی هستند که ایده خاصّی جز جاه طلبی و کسب موقعیت اجتماعی ندارند و خود را با هر نوع نظام سیاسی هماهنگ می سازند. این گروه مهارت خاصی در تغییر موضع خود برای جلب نظر حاکمان جامعه دارند. گروه دوم کسانی هستند که ایده و عقیده ای برخلاف نظریه حاکم دارند و زمانی که از برخورد مستقیم با انقلابی ها مأیوس می شوند، با تغییر ظاهر خود و نفوذ در سیستم سیاسی، ضربه شان را در موقعیت مناسب و از درونْ بر انقلاب وارد می آورند.