گفت‌و‌گوي آيت الله خوانساري با عزراييل

سلامش کردم، جواب داد و فرمود: آيا آماده هستي شما را قبض روح کنم و ببرم؟ گفتم: آماده‌ام. بعد

فرمودند: قدمها را شمردم و ديدم ده قدم شد.

در محضر آيت الله علوي گرگاني

اي ابوذر در دنيا چنان باش که گويي غريبي هستي يا يک رهگذر، و خود را از اهل گور به حساب آور.

چگونه در دنيا احساس غربت کنيم ؟!

به راستي چطور ممکن است با اينکه انسان در دنيا دوست و رفيق دارد، فاميل و

آشنا دارد، هم درس و هم بحث دارد و همنشين و اولاد دارد، اما احساس غربت

کند، ظرافت‌هايي در کلام معصومين است، يعني آنقدر اهل آخرت و اهل الله شويد که بودن شما با افراد عادي موجب

ناراحتي تان شود و هميشه بخواهيد که روحتان با بزرگان و اولياءالله و ارواح طيبه باشد.

آنجا که اميرالمومنين(ع) فرمود: «فزت و رب الکعبه» معنايش اين نيست که من از غم و غصه هاي دنيا راحت شدم.

علي عليه السلام را با دنيا چکار؟ خود او مي فرمود: ما را چه به فدک. اگر حضرت مال دنيا مي خواست، اين همه

سرمايه در دستش بود. براي چه انفاق مي کرد؟

يک جهت " فزت و رب الکعبه " همين است که مولا اميرالمومنين مال اين عالم نبود. خداوند اين بزرگوار را مثل پيامبر

صلي الله عليه و آله آورده بود گويي، در اين دنيا غريب بود و من معتقدم آن مصيبتي که علي عليه السلام را زجر مي

داد مساله آخرتي و ديني مردم بود .علي عليه السلام در دنيا غريب بود و پيامبر صلي الله عليه و آله چند بار

فرمودند: «طوبي للغربا» خوشا به حال غريبان، و ما بايد سعي کنيم جزء غربا باشيم. دنيا را خانه آرامش خودتان

انتخاب نکنيد. بدانيد که «الدنيا دار بالبلاء محفوفه» فکر نکنيد در دنيا در آسايش هستيد؛ بايد به خود رنج و زحمت

دهيد و خود و ديگران را ارشاد و اصلاح کنيد

گريه در احوالات خود مي کنيم!

گريه ما براي اينها از اين جهت است که چطور خداي تبارک و تعالي شخصيتي بزرگوار مانند علي(ع) را آورد در اين

دنيا براي هدايت ما، ولي ما قدرش را ندانستيم، والا اينها مال زمين نبودند و مال اين دنيا نبودند. آن مردم بي وفا قدر

علي (ع) را نشناختند و او را اذيت و آزار کردند. آن حضرت بايد بنشيند و حسرت بخورد که «الدهر انزلني ثم انزلني

حتي قيل معاويه و علي» روزگار اينقدر مرا پائين آورد تا اينکه گفته مي شود: معاويه و علي به راستي خيلي مصيبت

است، امير المومنين کجا و معاويه کثيف کجا؟ معاويه اي که سرتا پا جسم و ماده و خبائث است در مقابل علي عليه

السلام قرار دارد که همه اش نور است.

 خوشا بر احوال غريبان در دنيا!

علي عليه السلام در دنيا غريب بود و پيامبر صلي الله عليه و آله چند بار فرمودند: «طوبي للغربا» خوشا به حال

غريبان، و ما بايد سعي کنيم جزء غربا باشيم. دنيا را خانه آرامش خودتان انتخاب نکنيد. بدانيد که «الدنيا دار بالبلاء

محفوفه» فکر نکنيد در دنيا در آسايش هستيد؛ بايد به خود رنج و زحمت دهيد و خود و ديگران را ارشاد و اصلاح کنيد.

ابوذر نيز در اين دنيا غريب بود!

او به دستورات پيغمبر(ص) خوب عمل کرد، زندگي و کاشانه و خانه نداشت. او رفت

و در ربذه ماند و به دخترش گفت: آخر عمر من است. دختر به گريه افتاد. او گفت:

گريه نکن. دختر گفت: در اين بيابان بعد از تو چکار کنم؟ اباذر گفت: وقتي از دنيا

رفتم، برو کنار جاده بنشين، گروهي مي آيند به آنان بگو که ابوذر در اينجا فوت

کرده است، آنها مي آيند و بدن مرا بر مي دارند.واقعا ابوذر در نهايت غربت زندگي کرد و در نهايت غربت جان داد. يکي

از بزرگان (آيت الله خوانساري) که مرد بسيار با تقوائي بود و نفس زکيه اي داشت ، از ايشان نقل شده که چند

ساعت قبل از فوتشان فرمودند که حضرت عزرائيل عليه السلام جلو چشمانم مجسم شد. او را شناختم که عزرائيل

عليه السلام است.سلامش کردم، جواب داد و فرمود: آيا آماده هستي شما را قبض روح کنم و ببرم؟ گفتم: آماده‌ام.

بعد فرمودند: قدمها را شمردم و ديدم ده قدم شد. ده قدم شد فهميدم ده ساعت ديگر از عمرم بيشتر باقي نمانده

است. بچه ها را خبر کردم و گفتم: رفتني هستم.

آري وقتي روح انسان پاک باشد اينگونه است. آيا از جهات دين مان آماده هستيم؟ آيا آرزوهاي دور و دراز نداريم؟ آيا از

جهات دين مان آماده هستيم؟ آيا مديون ديگران نيستيم؟ آيا آن پرونده سفيدمان آلوده نکرديم؟ اگر آماده ايم خوشا به

سعادت ما.

منبع : شيعه نيوز

برگرفته از انوار اخلاقي ج 1، نوشته آيت الله علوي گرگاني