آيات‏
 1 - شرك
 «لئن اشركت ليحبطنّ عملك و لتكونن من الخاسرين» زمر، 65
 اگر مشرك شوى تمام اعمالت تباه مى‏شود و از زيانكاران خواهى بود .

  2 - اختيار كفر بعد از ايمان
 «و من يكفر بالايمان فقط حبط عمله» مائده، 5
 و كسى كه انكار كند آنچه بايد به آن ايمان بياورد اعمال او تباه مى‏گردد .

  3 - ارتداد از دين
 «و من يرتدد منكم عن دينه فيمت و هو كافر فاولئك حبطت اعمالهم فى الدنيا و الاخرة» بقره، 217
 و كسى كه از آئينش برگردد و در حال كفر بميرد تمام اعمال نيك او در دنيا و آخرت بر باد مى‏رود.

  4 - نفاق
 «و يقول الّذين امنوا اهؤلاء الذين اقسموا باللَّه جهد ايمانهم انهم لمعكم حبطت اعمالهم فاصبحوا خاسرين» مائده، 53 آنها كه ايمان آورده‏اند مى‏گويند آيا اين منافقان همانها هستند كه با نهايت تأكيد سوگند ياد كردند كه با شما هستند؟ آرى اعمالشان نابود گشت و زيانكار شدند .

 روايات‏
 1 - ريا
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «ان المرائى ينادى يوم القيامة يا فاجر يا غادر يا مرائى ضلّ عملك و بطل اجرك اذهب فخذ اجرك ممن كنت تعمل له».
 به درستى كه شخص رياكار در قيامت به او خطاب مى‏شود اى گنه كار، اى نيرنگ باز، اى رياكار، عمل تو گم شد و مزد تو باطل گشت، بنابراين مزد خود رااز كسى طلب كن كه براى اوكار مى‏كردى.
 (بحار / 72 / 303)

  2 - كبر و غرور
 قال على‏عليه السلام : «فاعتبروا بما كان من فعل اللَّه بابليس اذا حبط عمله الطويل و جهده الجهيد و كان قد عبداللَّه ستة الاف سنة ... عن كبر ساعة واحدة».
 پس عبرت بگيريد به آنچه را كه خداوند درباره شيطان انجام داد، زمانى كه عمل طولانى و تلاش‏هاى مستمر او را نابود ساخت و به تحقيق او شش هزار سال خداوند را عبادت كرد... نابودى عمل او به خاطر يك لحظه كبر و غرور بود. (بحار / 63 / 214)

  3 - حسد
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «فلا تحسدوا فتحبط اعمالكم».
 حسد نورزيد كه اعمال شما نابود مى‏شود . (بحار/ 37 / 210)
  4 - ظلم به اجير
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «من ظلم اجيراً اجره احبط اللَّه عمله».
 كسى كه به اجير خود در مزدش ستم روا دارد، خداوند عمل او را نابود مى‏كند. (بحار/76/ 332)

  5 - منت گذارى در انفاق‏
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «ان اللَّه ... يحبط اجر المعطى المنّان».
 به درستى كه خداوند اجر كسى كه در عطا كردن منّت مى‏گذارد را نابود مى‏كند. (بحار/ 77 / 145)

  6 - جدال‏
 قال الصادق‏عليه السلام: «اياك و المراء فانه يحبط عملك».
 بپرهيز از ريا كردن كه مايه نابودى عمل تو مى‏شود . (بحار / 78 / 288)

  7 - عجب‏
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «اعجاب المرء بنفسه و هو محبط للعمل».
 عجب نمودن انسان نسبت به خودش باعث نابودى عمل مى‏شود . (بحار / 72 / 321)

  8 - ترك نماز
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «من ترك صلاته من غير عذر فتفوته فقد حبطعمله».
 كسى كه نمازش را بدون عذر ترك كند كه از او فوت شود، عملش نابود مى‏گردد . (بحار/82/202)

  9 - نپذيرفتن ولايت امام‏عليه السلام‏
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم لعلىّ عليه السلام : «و من لقى اللَّه عزّوجلّ بغير ولايتك فقط حبط عمله».
 هركس خدا را بدون ولايت و محبت تو ملاقات كند، عمل او نابود مى‏شود . (بحار/24/65)

 در قرآن كريم اسباب مختلفى براى آمرزش الهى بيان شده است كه به نمونه‏اى از آن اشاره مى‏شود:

  1 - توبه:
 «يا ايها الذين امنوا توبوا الى اللَّه توبة نصوحاً عسى ربكم ان يكفر عنكم سيئاتكم» تحريم، 8
 اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد به سوى خدا توبه كنيد توبه‏اى خالص، اميد است با اين كار پروردگارتان گناهانتان را ببخشد .

  2 - ايمان و عمل صالح:
 «و الذين امنوا و عملوا الصالحات و امنوا بما انزل على محمد و هو الحق من ربّهم كفّر عنهم سيئاتهم» محمد، 2
 و كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند و به آنچه بر محمد صلى الله عليه وآله وسلم نازل شده و همه حق است و از سوى پروردگارشان نيز ايمان آوردند خداوند گناهانشان را مى‏بخشد .

  3 - تقوى:
 «ان تتقوا اللَّه يجعل لكم فرقاناً... و يكفر عنكم سيئاتكم» انفال، 29
 اگر از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد براى شما وسيله‏اى جهت جدا ساختن حق از باطل قرار مى‏دهد... و گناهانتان را مى‏پوشاند .

  4 - هجرت و جهاد و شهادت:
 «فالذين هاجروا و اخرجوا من ديارهم و اوذوا فى سبيلى و قاتلوا و قتلوا لاكفّرنّ عنهم سيئاتهم» آل عمران، 195
 آنان كه در راه خدا هجرت كردند و از خانه‏هاى خود بيرون رانده شدند و در راه من آزار ديدند و جنگ كردند و كشته شدند به يقين گناهانشان را مى‏بخشم .

  5 - انفاق پنهانى:
 «ان تبدوا الصدقات فنعمّا هى و ان تخفوها و تؤتوها الفقراء فهو خير لكم و يكفّر عنكم سيّئاتكم» بقره، 271
 اگر انفاق‏ها را آشكار كنيد خوب است و اگر آنها را مخفى ساخته و به نيازمندان بدهيد براى شما بهتر است و قسمتى از گناهان شما را مى‏پوشاند .

  6 - قرض الحسنه:
 «ان تقرضوا اللَّه قرضاً حسناً يضاعفه لكم و يغفر لكم» تغابن، 17
 اگر به خدا قرض الحسنه دهيد آن را براى شما مضاعف مى‏سازد و شما را مى‏بخشد .

  7- پرهيز از گناهان كبيره:
 «ان تجتنبوا كبائر ما تنهون عنه نكفّر عنكم سيئاتكم» نساء، 31
 اگر از گناهان بزرگى كه از آن نهى مى‏شويد پرهيز كنيد گناهان كوچك شما را مى‏پوشانيم .
  روايات‏
 1 - مرض و بيمارى‏
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «ساعات الوجع يذهبن ساعات الخطايا».
 لحظه‏هاى درد و رنج، لحظه‏هاى گناه را از بين مى‏برد . (بحار / 67 / 244)

  2 - غم و اندوه‏
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «اذا كثرت ذنوب المؤمن و لم يكن له من العمل ما يكفّرها ابتلاه اللَّه بالحزن ليكفّرها به عنه».
 زمانى كه گناهان مؤمن زياد شود و عملى نداشته باشد كه باعث از بين رفتن گناهان شود، خداوند او را به حزن و اندوه گرفتار مى‏كند تا بدينوسيله گناهانش از بين برود. (بحار / 73 / 157)
  3 - كار نيك‏
 قال رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله وسلم : «اذا عملت سيئة فاعمل حسنة تمحوها».
 هرگاه عمل بدى انجام دادى، بعد از آن عمل خوبى انجام بده تا آن عمل بد را از بين ببرى . (بحار / 71 / 389)

  4 - اخلاق نيك‏
 قال الصادق‏عليه السلام : «ان حسن الخلق يذيب الخطيئة كما تذيب الشمس الجليد».
 به درستى كه اخلاق نيكو، گناه را از بين مى‏برد همانطورى كه نور خورشيد يخ را از بين مى‏برد. (بحار 71 / 359)

  5 - صلوات بر پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم و آل او
 قال الرضاعليه السلام : «من لم يقدر على ما يكفّر به ذنوبه فليكثر الصلوة على محمد و آله فانّها تهدم الذنوب هدماً».
 كسى كه توانايى ندارد گناهان خود را از بين ببرد، پس زياد بر محمّد و آل محمد صلوات بفرستد، زيرا صلوات گناهان را از بين مى‏برد . (بحار / 94 / 47)

  6 - حج و عمره؛
 قال على‏عليه السلام : «... و حج البيت و اعتماره فانهما ينفيان الفقر و يرحضان الذنب».
 حج خانه خدا و عمره باعث از بين رفتن تهيدستى مى‏شود و گناهان را از بين مى‏برند . (نهج البلاغه / خطبه 110)
 اشاره‏
 شخصى خدمت پيامبر اكرم شرفياب شد و عرض كرد: عمل من ضعيف و گناهانم فراوان است. پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم به او فرمودند: سجده زياد انجام بده زيرا گناهان تو را از بين مى‏برد همانطورى كه باد برگ درختان را ساقط مى‏كند. (بحار 85 / 162)