آسمانها در عزایت گریه کردند ای عزیز

جسم تو در قتلگه با تیغ و نی شد ریز ریز

در همین کرببلا دیدم عزیز من که رفت

بر سر و رگهای خونی شما یک جسم تیز

رأس تو افتاده در دستان یک نامرد بین

گاهی آن رأست به نی گه در تنور گه زیر میز

من به کعب و تازیانه کرده ام عادت شما

این همه بالای نی از چشم غمگین خون مریز

من به دنبال سرت گشتم ولی نایافتم


می دویدم سوی سر آخر به نی دیدم عزیز

 بـاز بـا جـانـي، دلـي مـدهــوش کـن** آتـش ايـن سـيـنـه را خـامـوش کـن  

  بـاز جـان خـسـتـه ايـي را نــاز کـن    **    خواهرت اينجاست، چشمي باز کن

بــاغــبــانـي و دلــت دريــاي خــون ** دشــت از آلالـه هـايــت لالــه گـون

بانگ غـربـت تا که بر لب مي زني ** شعله ها بر جان زينب(س) مي زني **

تيغ گلچيـن، وه! چه سان بيداد کرد** بـاغ مـا را بـا خــزان هـمـزاد کـرد **

گـر سـر يـاران ز تـن افـتـاده است** غم نخور،زينب(س)برايت­مانده است **

اي خداي عـشق، اي جان بتول(س** برگ سبز خـواهـرت را کـن قـبـول **

آبــرويــم را در ايــن عـالــم بــخــر** ايـن کـفـن پـوشـان مـن را هم بـبر

رخـصـت مـيـدانـشـان، اي شــاه ده ** بـچه هـاي زيـنـب(س) ات را، راه ده

هــسـتـي ام را، در بــَرت آورده ام** هـر دو را با عـشـق تـو پرورده ام **

جــان مـــادر، بــر دلـــم آذر نـــزن ** دسـت رد بـر سـيـنـه خـواهـر نـزن

گـفـتـم ايـنـان را مـرا يــاري کـنـيـد ** بــهـــر مـــادر، آبـــرو داري کـنـيـد

تـا کـه سـر را در ره مــولا دهــيــد ** شـاه را سوگند بر زهراء(س) دهـيـد

زود بـشـتـابـيـد، مـيـدان شـمـاسـت** کــربـلاء مـبـهوت دستـان شماست **

بـين خـاک و خـون تـماشايي شويد** لايــق گــل بــــوســه دائـــي شـويـد *

بـاري از دوشــم دوبـاره کـم کـنـيـد** عـهـد خـود را بـاز هم محکم کنيـد **