1 - اعتقادات
2 - اخلاق
3 - عمل

ما اگر بعقل و وجدان خود مراجعه كنيم درك مى‏كنيم كه اين جهان پهناور هستى با نظام حيرت‏آور خود نمى‏شود خود بخود بوجود آمده باشد و سر تا پا نظم و ترتيب آن، بدون نظم دهنده‏ئى انجام يابد؛ مسلماً آفريننده‏ئى هست كه با توانائى و علم بى پايان خود اين جهان بزرگ را پديد آورده و با قوانين ثابت و تغيير ناپذيرى كه در تمام امور برقرار كرده نظام جهان را با نهايت عدل و داد براه انداخته است: هيچ چيز بيهوده و بگزاف آفريده نشده و هيچ موجودى از قوانين خدائى مستثنى نيست.
و نمى‏توان باور كرد كه چنين خداى مهربان با همه عنايت و لطفى كه بافريده‏هاى خود دارد جامعه بشرى را بعقل خودشان كه بيشتر اسير هوى هوس شده و در نتيجه دچار گمراهى و بدبختى مى‏شود واگذار نمايد.

بنابراين بايد وسيله پيامبرانى كه از خطا و اشتباه دورند دستورهائى براى افراد بشر بفرستد تا بكار بستن آن دستورها آنان را بسعادت و نيكبختى برساند. و چون پاداش فرمانبردارى از دستورهاى پروردگار در زندگى اين جهان كاملا بظهور نمى‏رسد بايد عالم ديگرى باشد كه در آنجا بكارهاى مردم رسيدگى شود تا اگر عمل خيرى انجام داده‏اند پاداش آنرا ببينند و اگر كار زشتى از آنان سر زده بجزاى آن برسند.

دين، مردم را باين اعتقادات و ساير عقائد حقه‏ئى كه بعداً بطور تفصيل بيان مى‏كنيم تشويق مى‏نمايد و آنان را از جهل و بيخبرى بر حذر مى‏دارد.

2- اخلاق

دين بما مى‏گويد كه در زندگى صفات پسنديده اختيار كنيم و خود را با خويهاى ستوده و نيكو بيارائيم؛ وظيفه شناس، خيرخواه، بشردوست، مهربان خوشرو و دادگستر باشيم و. از حق دفاع كنيم و از حدود و حقوق خود تجاوز نكنيم و بمال و عرض و جان مردم تعدى روا نداريم؛ در طلب دانش و بينش از هيچگونه فداكارى و از خودگذشتگى كوتاهى ننمائيم و بالاخره عدل و اعتدال (ميانه‏روى) را در تمام امور زندگى پيشه خود سازيم

 عمل
دين دستور مى‏دهد كه در زندگى بكارهائى كه خير و صلاح خود و جامعه ما در آن است دست بزنيم و از كارهائى كه فساد و تباهى ببار مى‏آورد دورى كنيم و نيز مى‏گويد بعنوان عبادت و پرستش پروردگار اعمالى مانند نماز و نظائر آن كه نشانه بندگى و فرمانبردارى است بجاى آوريم.
اينهاست مقررات و دستورهائى كه دين آورده و ما را بآن دعوت مى‏نمايد و چنانكه پيدا است برخى از آنها اعتقادى و پاره‏ئى اخلاقى و بعضى ديگر عملى است و بطوريكه گفته شد پذيرفتن و بكاربستن آنها تنها وسيله سعادت و خوشبختى انسان است زيرا مى‏دانيم كه انسان جز اينكه واقع‏بين باشد و با اخلاق و اعمال پسنديده زندگى كند سعادتى ندارد.