1 انسان در تلاوت سوره ى حمد با ( بسم اللّه ) از غير خدا قطع اميد مى كند.

2 با ( ربّ العالمين ) و ( مالك يوم الدين ) احساس ‍ مى كند كه مربوب و مملوك است و خودخواهى و غرور را كنار مى

گذارد.
3 با كلمه ( عالمين ) ميان خود و تمام هستى ارتباط برقرار مى كند.

4 با ( الرّحمن الرّحيم ) خود را در سايه لطف او مى داند.

5 با ( مالك يوم الدين ) غفلتش از آينده زدوده مى شود.

6 با گفتن ( ايّاك نعبد ) ريا و شهرت طلبى را زايل مى كند.

7 با ( ايّاك نستعين ) از ابرقدرت ها نمى هراسد.

8 از ( انعمت ) مى فهمد كه نعمت ها به دست اوست .

9 با ( اهدنا ) رهسپارى در راه حقّ و طريق مستقيم را درخواست مى كند.

10 در ( صراط الّذين انعمت عليهم ) همبستگى خود را با پيروان حقّ اعلام مى كند.

11 با ( غير المغضوب عليهم ) و ( لا الضّالّين ) بيزارى و برائت از باطل و اهل باطل را ابراز مى دارد.