لو كان فيهما آلهه الا الله لفسدتا. اگر جز خداى يگانه خدايان در آسمان و زمين (در جهان) وجود داشتند جهان خراب و تباه مى‏شد¹⁷. توضيح: اگر خدايان چندى در جهان حكومت مى‏كردند و چنانكه بت پرستان مى‏گويند هر بخش جهان را خداى جداگانه اداره مى‏كرد و زمين و آسمان و دريا و جنگل هر كدام براى خود خدائى داشت، بواسطه اختلاف خدايان در هر جاى جهان نظم جداگانه‏اى برقرار مى‏شد و درين صورت ناگزير كار جهان بفساد و تباهى مى‏كشيد با اينكه مى‏بينيم همه افراد جهان با هم بستگى و هم آهنگى كامل دارند و همگى يك دستگاه را تشكيل مى‏دهند بنابراين بايد گفت كه پروردگار و آفريننده جهان يكى بيش نيست.و نبايد تصور كرد كه چون خدايان مقروض عاقل مى‏باشند و مى‏دانند كه اختلافشان جهان را بسوى تباهى و فساد مى‏كشد هرگز با هم اختلاف نمى‏كنند. زيرا در اينصورت همه آنها در كار يكديگر مؤثر خواهند بود و هر يك بواسطه اينكه محتاج موافقت و اذن ديگران است به تنهائى نمى‏تواند هيچ كارى را انجام دهد، با آنكه بايد خدا منزه از احتياج باشد.

وجود و قدرت و علم خداى متعال

مشاهده اجزاء بهم پيوسته اين جهان پهناور و گردش عمومى حيرت‏انگيز آن و نظامهاى جزئى خيره كننده و مرتبط بهم كه در هر گوشه و كنار آن در جريان است و در نتيجه هر يك از انواع پديده‏ها بسوى هدف خاص و مقصد ويژه خود با نهايت نظم و ترتيب در سير و حركت مى‏باشد، براى هر انسان خردمند روشن مى‏سازد كه جهان هستى و هر چه در آنست در وجود و بقاء خود از يك وجود و مقام فناناپذيرى سرچشمه مى‏گيرد كه با قدرت بيكران و علم بى پايان خود جهان و جهانيان را آفريده است و هر يك از آفريده‏هاى خود را مهد پرورش قرار داده با عنايت و خاص خود بسوى مقصد كماليش سوق مى‏دهد. اوست كه هستى‏اش فناناپذير است و بهر چيز توانا و دانا مى‏باشد. خداى متعال در كلام خود مى‏فرمايد: له ملك السماوات و الارض يحيى و يميت و هو على كل شى‏ء قدير هو الاول و الاخر و الظاهر و الباطن و هو بكل شى‏ء عليم. ملك و فرمانروائى مطلق آسمانها و زمين از آن خدا است و او زنده مى‏كند و ميميراند، و اوست كه بهر چيز توانا است اوست كه بهر چيز از ناحيه اول و آخر و ظاهر و باطن (از هر ناحيه و جهت احاطه دارد و اوست كه بهمه چيز داناست¹⁸.