انسان با غريزه خدادادى خود هر پديده و حادثه‏اى را كه مشاهده مى‏كند از علت و سبب پيدايش آن جستجو مى‏نمايد، و هرگز احتمال نمى‏دهد كه خودبخود و بدون سبب (اتفاقا) بوجود آمده باشد. راننده‏اى كه ماشين وى از حركت باز نمايد پائين آمده از جائيكه گمان خرابى مى‏برد بازديد مى‏كند تا سبب توقف را پيدا كند و هرگز باور ندارد كه ماشين با وجود آمادگى كامل كه براى حركت دارد بى جهت توقف كند و زمانيكه مى‏خواهد ماشين را بحركت در آورد از وسائلى كه در ماشين براى حركت تعبيه شده استفاده مينمايد و هرگز باميد اتفاق نمى‏نشيند. انسان اگر گرسنه شود بفكر نان ميافتد و وقتيكه تشنه ميشود پى آب ميرود و اگر احساس سرما كرد رفع نيازمندى خود را در لباس يا مثلاً آتش ميداند و هيچگاه بدلگرمى اتفاق آرامش نمى‏يابد. كسيكه ميخواهد ساختمانى بنا كند طبعاً به تهيه لوازم ساختمان و بنا و عمله ميپردازد و كمترين اميدى ندارد كه خواسته وى خود بخود بوجود آيد.

تا بشر بوده كوهها، جنگلها و درياهاى پهناورهم در روى زمين باوى بوده‏اند. هميشه خورشيد و ماه و ستارگان فروزان را با حركت منظم و دائمى آنها درآسمان ديده است. با اينهمه دانشمندان جهان با تكاپوى خستگى‏ناپذير علمى خود پيوسته از علل و اسباب پيدايش اين موجودات و پديدهاى شگفت‏انگيز بحث مى‏نمايند و هرگز نمى‏گويند تا ما بوده‏ايم آنها را بهمان حال ديده‏ايم؛ پس خودبخود بوجود آمده‏اند. همين غريزه كنجكاوى و بحث از علل و اسباب انسان را وادار مى‏كند كه از پيدايش جهان آفرينش و نظام شگفت‏انگيز آن كنجكاوى نمايد و اينكه آيا اين جهان پهناور كه همه اجزاء آن بهمدبگر مربوط و پيوسته است و در حقيقت يك پديده بزرگى است، خودبخود بوجود آمده يا از جاى ديگرى مايه و هستى مى‏گيرد؟
و آيا اين نظام حيرت‏انگيزى كه طبق قوانين ثابت و استثناناپذير در مجموع جهان و در هر گوشه كنار آن جارى است و هر چيز را بسوى هدف و مقصد ويژه خودش رهبرى مى‏كند از ناحيه قدرت و علم بى پايانى اجراء و اداره مى‏شود يا از روى تصادف و اتفاق پيدا شده است؟