اين كه در پرسش نوشته شده اگر مردى زن را بكشد قصاص نمى‌شود نادرست است، بلكه اگر در دادگاه ثابت شود كه مرد، زن را عمداً كشته است بستگان زن مى‌توانند با حكم دادگاه مرد قاتل را اعدام كنند، البته پس از اعدام قاتل بايد به خانواده او نصف ديه را پرداخت كنند. حالا براى توضيح بيشرتر به مثال زير توجّه كنيد. وظيفه پرداخت مخارج خانواده به عهده مرد خانواده است; يعنى حتى اگر زن خانواده كارمند، پول‌دار، سرمايه دار و... باشد او وظيفه ندارد خرج‌هاى خانه را بدهد. او مى‌تواند همه پول‌ها و سرمايه‌هاى خودش را جمع آورى كند و در بانك و... نگهدارى كند و براى خريدن يك نان از شوهرش پول بگيرد و مرد وظيفه دارد پول نان را بدهد و حق ندارد بگويد: نمى‌دهم و...‌.حالا فرض كنيد شخصى به نام جمشيد داراى يك خانواده 4 نفره است. اگر جمشيد نادانى كند و زنى را بكشد. خانواده زن كشته شده مى‌توانند جمشيد را به حكم دادگاه قصاص كنند. روشن است كه جمشيد به سزاى كار ننگين خودش رسيده است و به خاطر آدم‌كشى در قيامت نيز در عذاب جهنم جاودان خواهد ماند. اما به راستى گناه همسر و فرزندان جمشيد چيست؟ كه بايد گرسنه بمانند و از گرسنگى بميرند؟ يا بايد هر كدام در گوشه‌اى از خيابان گدايى كنند؟ اگر اسلام پس از اعدام جمشيد، خانواده او را در فقر و گرسنگى رها كند، آيا هر كدام از افراد اين خانواده به دزد و قاتل ديگرى تبديل نمى‌شوند؟! راستى اگر من يا تو به جاى خانواده جمشيد بوديم چه مى‌كرديم؟!اسلام عزيز و خداوند مهربان اين مشكل را حلّ كرده است، به اين شكل كه خانواده زن كشته شده جمع مى‌شوند و نيمى از ديه را به همسر وفرزندان جمشيد مى‌دهند، تا اينها هم بتوانند به زندگى خود با حداقل امكانات ادامه دهند و جمشيد هم به سزاى عملش برسد. البته خانواده زن كشته شده مى‌توانند به جاى قصاص و اعدام جمشيد تقاضا كنند به آنها ديه‌پرداخت شود.

از پاسخى كه نوشتم چند نتيجه مى‌گيريم:

1. كسى كه فرد ديگرى را عمداً بكشد ـ مرد باشد يا زن ـ اگر قاتل توبه نكند در قيامت به جهنم خواهد رفت; چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد: و هركس كه مؤمنى را به عمد بكشد كيفرش دوزخ است كه در آن هميشه خواهد ماند و خداوند براو غضب مى‌كند و او را از رحمتش دور مى‌كند و عذاب بزرگى را براى او آماده ساخته است. (نساء،93)2. اگر قاتل مرد باشد و مقتول زن، از آن جا كه پرداخت هزينه زندگى وظيفه مردان است براى رعايت حقوق همسر و فرزندان قاتل، بايد نيمى از مبلغ ديه، به خانواده قاتل پرداخت شود و نبايد به بهانه لفظ تساوى، حقوق افراد ديگر پايمال شود.3. بايد دقت كرد كه بحث در «وظيفه» پرداخت مخارج است كه به عهده مردان مى‌باشد و بحث در اين نيست كه زنان هم ممكن است مخارج زندگى را تأمين كنند، چون زنان «وظيفه» ندارند و قانون با توجه به «وظايف» هركس تنظيم مى‌شود.چرا همه امامان و همه پيامبران مرد هستند؟ مجتهد، امام جمعه و... مرد است؟ همه برترى‌ها از آن‌مردان است؟از ديدگاه قرآن، افراد انسان - چه زن و چه مرد - از نظر حقيقت انسانيّت و انجام كارهاى نيك و به بهشت رفتن و... يك‌سان هستند. ولى به خاطر تفاوت‌هايى كه با يك‌ديگر دارند وظيفه‌هاى متفاوتى هم دارند و خداوند به هر يك از زن و مرد توانايى هايى داده و به همان نسبت از آنها خواسته است تكاليف خودشان را انجام دهند. برخى از تكاليف است كه مردها نمى‌توانند انجام بدهند و برخى از كارها است كه زنان از عهده آن برنمى‌آيند.همان طور كه مرد نمى‌تواند فرزند به دنيا آورد و به او شير بدهد زن هم نمى‌تواند برخى از كارهاى طاقت فرسا و مشكل چون پيامبرى، امامت، و رهبرى را به عهده بگيرد; به عنوان نمونه، زندگى‌نامه حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) را بخوانيد و ببينيد آيا زن مى‌توانست وظايف آن حضرت را انجام دهد؟ به عنوان نمونه او در كمتراز ده سال در بيش از هفتاد جنگ شركت كرد و با دشمنان خداوند جنگيد. جهاد پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) به گونه‌اى بود كه حضرت على(عليه السلام)مى‌فرمايد: وقتى جنگ شدت پيدا مى‌كرد [و دشمن از هر طرف ما را تحت فشار حملات سنگين خود قرار مى‌داد] ما به پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)پناهنده مى‌شديم و هيچ كس از ما به دشمن نزديك‌تر از او نبود.^[2]
كدام زن مى‌تواند اين گونه در ميدان جنگ با دشمنان جهاد كند؟! كار امامت نيز از نبوت آسان‌تر نيست. آيا مى‌دانيد كه حضرت على(عليه السلام)امام اول ما شيعيان تنها در نبرد احد حدود 70 زخم سنگين برداشت؟! زخم‌هايى كه اثر آن تا ده‌ها سال بعد بر بدن حضرت على(عليه السلام) باقى بود; به گونه‌اى كه امام در روز شورا لباس خودش را كنار زد و زخم‌ها را به ديگران نشان داد؟!^[3]كدام زن مى‌تواند اين سختى‌ها را تحمل كند؟!خداوند مهربان تحمل اين سختى را از زنان برداشته است، ولى زنان مى‌توانند درجاتى كسب كنند كه به تصور نگنجد. حضرت فاطمه(عليها السلام) زنى بود كه به گفته بسيارى از دانشمندان مقامش از همه پيامبران به جز حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)بالاتر بود. حضرت مريم به مقامى رسيد كه از بهشت برايش غذا مى‌آمد، ولى حضرت زكريا با آن كه پيامبر بود برايش غذاى بهشتى نمى‌آمد.(آل‌عمران، آيه 37)دليل ديگرى كه موجب شده خداوند زنان را از نبوت، امامت و رهبرى معاف كند و اين امور را به مردان بسپارد «رعايت عفت و عصمت» زنان است. امام و رهبر جامعه به طور دايم با ديگران سر و كار دارد همواره بايد با كارگزاران حكومتى جلسه داشته باشد، دستور جنگ و صلح بدهد، از ارتش و سپاه «سان» ببيند و در يك كلام مرتب با مردان سرو كار دارد و اين گونه امور با روحيه زن ناسازگاراست. پس خداوند اين گونه كارها را از زنان نخواسته است.تفاوتى كه در وظايف زن ومرد است موجب برترى يكى بر ديگرى نمى‌شود و خوبى و برترى هر يك از زن و مرد در گرو اين است كه در قبال مسئوليتى كه دارد متعهد  و پرهيزگارتر باشد و معيار برترى، ايمان، عمل نيك، اخلاص، تقوا و پرهيزكارى‌است.