استاد سيد محمد جواد مهرى

سرانجام پس‏از سالها جنايت و ستم، شب پره خون آشام، در ميان فريادهاى بلند ملت (مرگ برشاه) به سراشيبى سقوط، سرازير شد و به وادى برهوت رهسپار گرديد. موج خروشانى كه توسط رهبر و معمار انقلاب اسلامى در ايران، حضرت امام خمينى قدس‏سره، پديد آمده بود و توام با عصيان ملى در تمام ادارات، موسسات، نهادها،كارخانه‏ها، بازار و حتى ارتش شده بود شاه را كه سمبل ظلم و جنايت و الگوى‏وحشيگرى و خيانت‏بود، به سقوطى مرگبار كشاند و جهان را وحشت زده كرد. اربابان‏زالوصفت و استثمارگر شاه كه مى‏پنداشتند طرح‏هاى پيشرفته‏شان مى‏تواند حكومت پوشالى‏شاه را نگه دارد، يا لااقل رژيمى را جايگزين او كند كه با تمايلات و هواهاى آنان،سازگار باشد، اين بار سخت‏به وحشت فرو رفته و شگفت زده شدند كه چه شد؟! چگونه‏شاه رفت و قدرت آنان نيز پس از سقوط شاه از بين رفت؟ راستى مگر ممكن است ملتى‏با نداشتن سلاح و نيروى اهريمنى، بتواند رژيمى مسلح را از پاى درآورد و به سقوطوادارد در حالى كه تمام قدرت‏هاى بزرگ دنيا پشتوانه‏ هايش مى‏باشند؟

اين جا بود كه برخى فهميدند: آرى! مى‏شود!! ممكن است فرياد بر سلاح پيروز گرددولى با تكيه بر قدرت محض لايزالى نه قدرت‏هاى پوشالى. البته من بر اين باورم كه هنوز تحليل‏گران و سياست‏بازان غرب، پس از گذشت نوزده‏سال از انقلاب، نتوانسته‏اند بفهمند راز پيروزى اين ملت چه بود. هنوز وقتى سخن ازپيروزى انقلاب اسلامى در ايران مى‏شود، عوامل مادى را پيش مى‏كشند و كمبودهاى مادى‏به اضافه جو خفقان حاكم بر آن زمان و جلوگيرى از آزادى‏ها را عامل انقلاب و نهضت‏مى‏دانند. بدون شك جو خفقان حاكم بر آن زمان و جلوگيرى از آزادى‏ها را عامل انقلاب و نهضت‏مى‏دانند. بدون ترديد جو خفقان و وحشتى كه رژيم براى عموم ملت‏خصوصا مومنين، خلق كرده‏بود، قطعا در پيشرفت نهضت موثر بوده ولى هرگز كمبودها تاثيرى نداشته است، به‏ويژه اين كه كمبود چشمگيرى در امور مادى در آن زمان به چشم نمى‏خورد، و شايدپس از پيروزى و در دوران جنگ تحميلى در اثر تحريم‏هاى ابر جنايتكاران‏كمبودها، چهره روشن‏تر و بارزترى داشت ولى هرگز مردم، صحنه را خالى نكردند و خودرا جداى از انقلاب ندانستند.

باز هم در اين جا پرانتزى باز مى‏كنيم و مى‏گوئيم: بايد دولت مردمى تلاش كند تاپس از سال‏ها محروميت، افق روشن‏ترى را براى فقر زدايى، ايجاد نمايد و با همكارى‏عموم مردم به ويژه كارشناسان اقتصادى، به وضعيت نابسامان موجود خاتمه دهد كه‏ان‏شاء الله چنين نيز خواهد شد. بگذريم! بحث درباره شگفتى غربى‏ها بلكه تعجب و حيرت تمام جهانيان از پيروزى‏خون بر شمشير و معنويت‏بر ماديت و حق بر باطل در ايران بود، كه چگونه اين‏انقلاب، همه را بهت زده كرد. پال هنت (كشيش انگليسى) كه در روزهاى گرم انقلاب، در اصفهان به سر مى‏برد درخاطرات خود چنين مى‏نويسد: «ما هرگز باورمان نمى‏شد ايران در آستانه يك انقلاب قرار داشته باشد. حالا كه‏به گذشته مى‏نگريم، علت اين ناباورى خود را فقط در عدم آگاهى نسبت‏به عمق‏احساسات مردم ايران مى‏يابيم كه اين مردم چگونه شاه را عامل اجراى سياست‏هاى ضداسلامى غربى به شمار مى‏آورند.» ⁽¹⁾ تازه او نتيجه انقلاب را احساسات عاطفى مردم‏مى‏داند و باز هم از انگيزه واقعى انقلاب غافل است.