إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِیزٌ . لَّا یَأْتِیهِ الْباطِلُ مِن بَیْنِ یَدَیْهِ وَلَامِنْ خَلْفِه؛ (15) این كتاب نفوذناپذیرو( صاحب عزّت) است هیچ باطلى چه از پیشِ رویا از پشت سر به آن راه نمى یابد
انس آدمى با هر چیز ریشه در ارج و اهمیتى دارد كه انسان براى آنچیز قائل است ره پویان راه یقین و سالكان وادى علم و معرفت از آن جا كه محبوب‌ترینمحبوب را ذات اقدس خداوند مى دانند و فقط دل در گرو او دارند، كتاب او را كه پرتوىاز ذات او و واسطه سخن خداوند با بندگان است پر منزلت و تنها طریق هدایت مى داننداز این رو با آن انس ویژه اى داشته و قلب و جان و اعمال خویش را با آن گوهر حیاتبخشخدایى مى كنند.قرآن كریم به لزوم این انس اشاره كرده است. از مؤمنان مىخواهد با تلاوت آیات آن، اولین مرحله انس را بپیمایند. فَاقْرَءُواْ مَاتَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْءَان؛(16) هر آنچه برایتان امكان دارد قرآنبخوانید. قرآن را بخوانیم تا در ان تدبر کنیم با تدبر است که انسان به بصیرت می رسد در آیه دیگر آنان كه در قرآن اندیشه نمى كنند مورد نكوهش قرارداده، مى فرماید: أَفَلَا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْءَانَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍأَقْفَالُهَا؛(17) آیا به آیات قرآن نمى اندیشند؟ یا بر دل‌هایشان قفل هایى نهادهشده است . قرآن است یاد خدا ویاد خدا مایه آرامش است: أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَنُّ الْقُلُوب (18) ومؤمنان راستین آنانند كه خرید و فروش و مشغولات دنیوى آن ها را از یاد خدا غافل نمىسازد. «رِجَالٌ لَّا تُلْهِیهِمْ تَجارَةٌ وَ لَا بَیْعٌ عَن ذِكْرِاللَّه... 
آنکه با قرآن نشیند چشم او دریا شود 
جنتی گردد و با اهل صفا مأوی شود 
با بصیرت پاک بیند نعمت ایزد به جان 
با صفا فــــــردوس وی امضا شود
صبر وتسلیم:در قرآن كریم هفتاد بار مقوله صبر مطرح شده ودستور داده از صبرو صلوة براى حل مشكلات كمك بگیرید. یا أَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْاسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَ الصَّلَوة (19) و در آیه دیگر صبر و تقوا ازاستوارترین امور شمرده شده است وَ إِن تَصْبِرُواْ وَ تَتَّقُواْ فَإِنَّ ذَلِكَمِنْ عَزْمِ الْأُمُور. (20) تسلیم نیز اگرچه از جنس صبر است اما مقامى بالاتراست در مقام تسلیم خودى باقى نمى ماند تا انسان بگوید آنچه را جانان مى پسندندمورد پسند من است بلكه خود و هرچه را در اختیار دارد تسلیم مولاى خود مىكند. 
با صبر توان مقام بالا نبــــــی 
دریافتودرجنان به آن خانه رسید 
تسلیم خدا صراط حق می خواهد 
دستی به دعا کرم طالب کن ز وحید

ای اهل بصیرت بشتاب
 

خسر الدنيا و الأخرة؛در دنيا و آخرت زيان ديده است (21) 
ای اهل بصیرت بشتاب که جانی 
در عالم معنی بتوانی که بمانی 
بی علـــــم بدان در دو جهانی 
بی ســـود و خسرات زده مانی 
ماه زیر ابر تا کی می شود پنهان بدان 
ابر چون راهی شود ماه هم درخشد نوجوان
«الئن حصحص الحق؛اكنون حقيقت آشكار شد».(22) 
حق پیدار است اکنون اهل راز 
بهرشکر حق همــــه بهر نماز 
با بصیــرت صبر داده صد ثمر 
یوسف گمشده است نزد پدر 
گر نبودی صبر دل کی اینچنین 
شاد بـــود ای پسر دلها غمین؟
لكم دينكم ولي دين؛دين شما براي خودتان و دين من براي خودم».(23) 
این لجوجان از بصیرت دور دور 
این کسان بگذار تا آن نفخ صور 
دینشــان را زینت در بار نیست 
ذلت است اما لئیان کــــور کور
دین حق را پاس دار ای حق مدار 
دینشان بی ارزش انـــدرنزد مور 
بل كذّبوا بما لم يحيطوا بعلمه؛اين منكران انكار چيزي را مي‌كنند كه علمشان به او احاطه نيافته».(24)
بی بصیرت رد کند هر چه درست 
این بود اصلی بر آنان از نخست
چون نمــی دانند انکار است راه 
این راهی که بایــد دست شست
گر برافــــروزند شمعی بهر راه 
بی گمان بیند ند صد راه درست.
و جاء اخوة يوسف فدخلو عليه فعرفهم و هم له منكرون؛و برادران يوسف آمدند و بر او وارد شدند.او آنان را شناخت ولي آنان او را نشناختند.(25) 
یوسفی راآن رفیقان قعرچاه انداختند 
بار دیگر یوسفی دیدند ولی نشناختند.
یوسف غم دیــــده آنان را شناخت 
با محبت بهــــــرشان آذوقه ساخت 
چونکه در فکر خود این باور نمـود 
با بصیرت بـــــــــر رفیقان یار بود
لیک آن اهل حسد فکـــــر عنود 
یوسفی را غـــــــرق کردند بئر زود 
چشمشان کور ندیـــــدن آن کریم 
چشمشان را کــــور کرده آن رجیم 
هر که با شیطان رود کور است کور 
اهل تاریک اگرچه نور بیند نورنور ( شاعرمقدم)