«شرع لكم من الدّين ما وصّى به نوحاً و الّذى أوحينا إليك و ما وصّينا به إبراهيم و موسى و عيسى أن أقيموا الدّين و لا تتفرّقوا فيه»(306) نكاتى از آيه‏ى فوق استفاده مى‏شود:

 الف - شرايع الهى و اديانِ مستند به وحى، فقط شرايع مذكور در آيه است؛ يعنى شريعت نوح، ابراهيم، موسى، عيسى‏عليه السلام و محمدصلى الله عليه وآله. چون اگر شريعت ديگرى بود، بايد در اين آيه كه مقام بيان جامعيت شريعت اسلام است، نام برده مى‏شد، و لازمه‏اش اين است كه قبل از حضرت نوح‏عليه السلام، شريعت و قوانينى در جوامع بشرى آن روز وجود نداشته تا در رفع اختلافات اجتماعى روزمرّه به كار رود.

 ب - انبيايى كه بعد از نوح‏عليه السلام تا زمان ابراهيم‏عليه السلام مبعوث شدند، همه پيرو شريعت نوح‏عليه السلام بوده‏اند و پيامبرانى كه بعد از ابراهيم‏عليه السلام و قبل از موسى‏عليه السلام بودند، تابع شريعت ابراهيم‏عليه السلام و انبياى بعد از موسى‏عليه السلام و قبل از عيسى‏عليه السلام پيرو شريعت موسى‏عليه السلام و پيامبران بعد از عيسى‏عليه السلام تابع شريعت آن حضرت بوده‏اند.
 ج - انبياى صاحب شريعت كه قرآن كريم ايشان را اولوالعزم خوانده، تنها همين پنج نفرند. چون اگر پيامبر اولوالعزم ديگرى بود، بايد در اين آيه كه مقام مقايسه‏ى اسلام با ساير شرايع است، نامش برده مى‏شد و آيه‏ى شريفه‏ى «و اذ أخذنا من النّبييّن ميثاقهم و منك و من نوح و إبراهيم و موسى و عيسى بن مريم»(307)نيز مؤيّد اين معناست.(308)

معناى روح القدس‏

  «و اتينا عيسى بن مريم البيّنات و أيّدناه بروح القدس»(309) مفسران در باره‏ى روح القدس تفسيرهاى مختلفى ذكر كرده‏اند:

 الف - منظور جبرئيل است. شاهد اين سخن آيه‏ى «قل نزّله روح القدس من ربّك بالحقّ»(310)است. چرا جبرئيل را روح القدس گويند؟ براى اين است كه از طرفى جنبه‏ى روحانيت در فرشتگان مسأله‏ى روشنى است و اطلاق كلمه‏ى «روح» بر آن‏ها كاملاً صحيح است و اضافه كردن آن به «القدس» اشاره به پاكى و قداست فوق العاده‏ى اين فرشته است.

 ب - «روح القدس» همان نيروى غيبى است كه عيسى‏عليه السلام را تأييد مى‏كرده است و با همان نيروى مرموز الهى مردگان را به فرمان خدا زنده مى‏ساخت، البته اين نيروى غيبى به صورت ضعيف‏تر در همه‏ى مؤمنان با تفاوت درجات ايمان وجود دارد و همان امدادهاى الهى است كه انسان را در انجام اطاعت و كارهاى مشكل مدد مى‏كند و از گناهان باز مى‏دارد. چنان كه امام‏عليه السلام به بعضى از شاعران، پس از خواندن اشعارشان فرمود: «انما نفث روح القدس على لسانك»؛ روح القدس بر زبان تو دميد و آنچه گفتى با يارى او بود.

 ج - روح القدس همان انجيل است.

 گفتنى است كه دو تفسير اول به ذهن نزديك‏تر است.(311)