قرآن به زبان عربى است. پس قاعده‌هاى زبان عربى در آن رعايت شده. آيا ممكن است قرآن به زبان عربى باشد، ولى قواعد دستور زبان آن فارسى يا انگليسى باشد؟! از طرفى برابر دستور زبان عربى، الفاظ دوگونه هستند: 1ـ‌مؤنث 2ـ مذكر و هر يك از اين دو به حقيقى و مجازى تقسيم مى‌شوند، پس لفظ‌ها اين گونه تقسيم مى‌شوند.مذكر (جنس نر) حقيقى  مانند رجل (مرد) كه در واقع نيز از جنس نر مى‌باشد.مذكر مجازى مانند كتاب كه در واقع جنس نر نيست، ولى چون در آن تاء (ة) وجود ندارد. ضميرها و اشاره‌هايى كه برايش مى‌آورند ضمير مذكر است; مثلا مى‌گويند «هذا كتاب» و نمى‌گويند «هذه كتاب»مؤنث (جنس ماده) حقيقى مانند امرئة (زن) كه در واقع هم از جنس ماده است.مؤنث مجازى مانند ملائكة كه هرچند ملائكه از جنس ماده نيستند، ولى چون كلمه ملائكة، داراى «ة» است ضميرها و اشاره‌هايى كه براى آن مى‌آورند ضمير و اسم اشاره مؤنث است; چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد: (قالت الملائكة يا مريم...); ملائكه گفتند اى مريم... (آل‌عمران، آيه 42)با توجه به آن‌چه برايتان نوشتم دريافتيد كه چرا نام‌هاى خداوند و ضميرهايى كه براى او به كار رفته مذكر است. خلاصه علت اين است كه: مواردى كه مذكر و مؤنث ندارد و در لفظ هم علامت مؤنث يعنى «ة» وجود ندارد، در حكم مذكر است; يعنى چنين كلمه‌اى را مذكر به حساب مى‌آورند. كلمه‌هاى «الله»، «قرآن» و... از همين قبيل هستند و اگر براى كلمه «اللّه» ضمير و اشاره مذكر به كار رود براى صفات خداوند نيز ضمير مذكر به كار مى‌رود.با دقت در آيات قرآن كريم مى‌توان موارد فراوان ديگرى هم پيدا كرد كه با توجه به ادبيات عرب، كلمه‌اى مذكر يا مؤنث آمده است; مثلا شيطان اين مظهر پليدى مذكر آمده (آل‌عمران، آيه 175)، ولى براى كلمه «ملائكه» از مؤنث استفاده شده است (بقره،‌آيه‌30) باغ‌هاى بهشت مؤنث آمده(نساء، آيه 122) و «تابوت» مذكر(بقره، آيه 248) و‌...‌.

[1]. همان، ج 5، ص 245.

[2]. آية الله سبحانى، فروغ ابديت، ج 2، ص 503، به نقل از «نهج البلاغه» كلمات قصار، كلمه 214.

[3]. تاريخ پيامبر اسلام، مدينه (جلد 4، حيات القلوب)، ص 976.

ايّام الله چه روزى است؟

به روزهاى بسيار مهم و سرنوشت ساز «ايام الله» گفته مى‌شود; مثلا 22 بهمن سال‌روز پيروزى انقلاب اسلامى از ايام‌الله است، مى‌دانيد چرا؟ روز 27 رجب كه سال روز بعثت پيامبر است هم از ايام الله است، چون در 22 بهمن و 27 رجب، خداوند به مردم نعمت بزرگى عنايت كرده است. خداوند در يك روز طاغوت را از ايران ريشه كن كرده و در يك روز، حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) را براى هدايت مردم برانگيخت.حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)، ايام الله را چنين معرفى كرده است: ايام الله، نعمائه و بلائه ببلائه سبحانه; ايام الله روزهاى نعمت خداوند و [روزهاى]آزمايش خداوند با فرستادن بلاهاست. پس ايام الله روزهاى مهمى است كه با خداوند به عده‌اى نعمت عطا مى‌كند يا گروهى سركش را مجازات مى‌كند.

كدام آيه قرآن است كه اگر حروف آن را از آخر بخوانيم، همان آيه مى‌شود؟

پاسخ سؤال، بخشى از آيه 3 از سوره مدثر است; يعنى جمله ربّك فكبّر; پروردگار خودت را بزرگ بشمار، كه اگر از طرف راست بخوانيم ربك فكبر است و اگر از طرف چپ هم بخوانيم (از آخر به اول) باز هم ربك فكبر مى‌شود.
البته اين جمله يك آيه كامل نيست تمام آيه چنين است: و ربّك فكبّر.حالا من هم يك سؤال از شما مى‌پرسم:
يك كلمه در سوره «مسد» يا همان سوره «تبت يدا ابى لهب» وجود دارد كه اگر از چپ و راست بخوانيد تفاوتى نمى‌كند. سوره را با دقت بخوانيد و كلمه مورد نظر را پيدا كنيد.