|
مشعل هدایت قرآنی ، مذهبی ، اعتقادی ، تربیتی
| ||
|
«و نجّيناه و أهله من الكرب العظيم»(334) ما نوح و اهل او را از اندوه بزرگ نجات بخشيديم. اين اندوه بزرگ كدام اندوه بوده كه نوح را سخت رنج مىداد؟ ممكن است اشاره به سخريههاى قوم مغرور و آزارهاى زبانى و توهين نسبت به او و پيروانش باشد يا اشاره به تكذيبهاى پى در پى اين قوم لجوج باشد. گاه مىگفتند: ما نمىبينيم كسى از تو پيروى كند، مگر يك مشت اوباش؛ «ما نريك اتّبعك الاّ الّذين هم أراذلنا».(335)گاه مىگفتند: اى نوح! با ما زياد سخن گفتى (و پررويى كردى) اگر راست مىگويى، عذابى را كه وعده دادى بياور؛ «يا نوح قد جادلتنا فأكثرت جدلنا فأتنا بما تعدنا إن كنت من الصّادقين»،(336) گاهى نيز او كه مشغول ساختن كشتى بود، گروهى از قومش كه از كنار او عبور مىكردند، وى را مسخره مىكردند؛ «و يصنع الفلك و كلّما مرّ عليه ملأمن قومه سخروا منه».(337) اجابت دعاى نوحعليه السلام «و لقد ناد ينا نوح فلنعم المجيبون»(338) «لام» در كلمهى «لقد» و «لنعم» لامِ قسم است و نشانهى آن است كه خداوند عنايت ويژهاى به نداى نوح و اجابت خود دارد و خود را در اجابت كردن نداى نوح، مدح و ستايش مىكند و تعبير از خداى واحد به «مجيبون» به صورت جمع، براى تعظيم است. همان گونه كه از سياق كلام استفاده مىشود، منظور از نداى نوحعليه السلام همان نفرينى است كه به قوم خود كرد و گفت: پروردگارا! احدى از كافران را روى زمين مگذار. زيرا اگر آنان را به حال خود واگذارى، بندگانت را گمراه مىكنند؛ «و قال نوح ربّ لاتذر على الأرض من الكافرين ديّاراً إنّك إن تذرهم يضلّوا عبادك»،(339) و نيز دعاى ديگر نوحعليه السلام است كه گفت: پروردگارا! من زير دست شدهام، مرا يارى فرما؛ «فدعا ربّه إنّى مغلوب فانتصر».(340) 287) انعام / 57. [ یکشنبه 07 خرداد 1391 ] [ 09:25 ] [ mashalehedayt ]
[
ارسال نظر(0)
]
|
||
| [ تمام حقوق مادی ومعنوی این وبلاگ متعلق : به اکبر احمدی می باشد ] [ Weblog Themes By : weblog skin ] | ||