همانطور كه دين نسبت بروشهاى اجتماعى ديگر موقعيت ممتازى دارد؛ اسلام نيز در ميان ساير اديان موقعيت ممتازى را دارا مى‏باشد. از اينروى اسلام از هر روش ديگرى بحال جامعه بشرى سودمندتر است. اين حقيقت با يك سنجش بين اسلام و ديگر اديان و نيز با روشهاى اجتماعى ديگر روشن مى‏شود. اسلام در ميان همه اديان تنها دينى است كه صددرصد اجتماعى است.تعليمات اسلام نه مانند كيش كنونى مسيحيان است كه تنها سعادت اخروى مردم را در نظر گرفته و درباره سعادت دنيوى آنان ساكت باشد، و نه مانند آيين فعلى يهود است كه تنها تعليم و تربيت يك ملتى را وجهه همت قرار دهد، تعليمات اسلام مانند دستورهاى مجوس و بعضى مذاهب ديگر، بچند موضوع محدود از اخلاق و اعمال نپرداخته است. در اسلام تعليم و تربيت و سعادت در جهانى همه مردم آنهم براى هميشه و در هر زمان و مكان در نظر گرفته شده است؛ و بديهى است غير از اين، راهى براى اصلاح جامعه‏ها و سعادت دو جهانى مردم نيست، زيرا:

اولاً تنها اصلاح يك جامعه يا يك ملت در ميان همه جوامع بشرى با روابط جهانى كه روزبروز نزديكتر و محكمتر مى‏شود كوششى است بيهوده و در حقيقت مانند تصفيه كردن يك قطره آبست در استخرى بزرگ يا نهرى آلوده. ثانياً تنها اصلاح يك جامعه با غفلت از جوامع ديگر امرى خلاف حقيقت اصلاح‏طلبى مى‏باشد. در تعليمات اسلام تمام افكارى كه در آفريش جهان و انسان ممكن است در مغز بشر جلوه كند؛ و همه اخلاقيكه مى‏تواند در نفوس مردم جايگزين شود و همچنين همه اعمال و فعاليتهائيكه مى‏شود از يك انسان در محيط زندگى بروز نمايد بررسى شده است. اما راجع بافكار در اسلام آن قسم انديشه‏هائى كه جنبه واقع‏بينى دارد و در رأس آنها توحيد خداى متعال جا دارد انتخاب گرديده و اصل و ريشه قرار داده شده است. و در اخلاق اسلام آنچه در واقع و نزد عقل سليم پسنديده است انتخاب شده و بر اصل توحيد استوار گرديده است. سپس روى پايه و اصل اخلاق، يك سلسله مقررات و قوانين عملى كه همه جزئيات زندگى انسان را بررسى مى‏كند تشريع شده و در نتيجه وظائف فردى و اجتماعى هر سياه و سفيد؛ شهرى و بيابانى، مرد و زن، كوچك و بزرگ، خادم و مخدوم حاكم و محكوم، توانگر و درويش، در حال عادى و استثنائى روشن گرديده است. كلمه طيبه كشجره طيبه اصلها ثابت و فرعها فى السماء. سوره ابراهيم آيه 24. هر كسى بر اصول معارف و تعليمات اخلاقى اسلام و فقه اسلامى بديده تحقيق بنگرد درياى بيكرانى را مشاهده خواهد كرد كه عقل دورانديش از احاطه محيطش و فكر از رسيدن بقعرش زبون است با اينهمه هر جز آن با اجزاء ديگر پيوسته و مرتبط و متناسب و رويهم يك واحد متشكل خداپرستى وانسان پروريست كه خداى يگانه آنرا به پيامبر گرامى خود وحى فرموده.