(آيه 30)ـ اين آيه تكميلى است بر آنچه در آيه قبل آمد, و از حضور اعمال نيك و بد در قيامت پرده بـر مـى دارد, مـى فـرمايد: ((به ياد آوريد روزى را كه هر كس آنچه را از كار نيك انجام داده حاضر مـى بـيـنـد و هـمچنين آنچه را از كار بد, انجام داده است )) (يوم تجد كل نفس ما عملت من خير محضرا وما عملت من سؤ).((در حـالى كه دوست مى دارد ميان او و آن اعمال بد فاصله زمانى زيادى باشد)) (تود لو ان بينها وبينه امدا بعيدا).در پايان آيه , باز براى تاكيد بيشتر مى فرمايد: ((خداوند شما را از (نافرمانى )خويش برحذر مى دارد و در عين حال خدا نسبت به همه بندگان مهربان است ))(ويحذركم اللّه نفسه واللّه رؤف بالعباد).در واقـع اين جمله معجونى است از بيم و اميد, از يك سو اعلام خطر مى كندو هشدار مى دهد, از سوى ديگر بندگان را به لطفش اميدوار مى سازد تا تعادلى ميان خوف و رجا كه عامل مهم تربيت انسان است برقرار شود.

آيـه 31ـ شـان نـزول : جمعى در حضور پيغمبر(ص ) ادعاى محبت پروردگاركردند, در حالى كه ((عـمـل )) بـه برنامه هاى الهى در آنها كمتر ديده مى شد, اين آيه وآيه بعد نازل شد و به آنها پاسخ گفت .
تفسير:.

محبت واقعى ـ. ايـن آيـه مـفـهـوم دوسـتى واقعى را تبيين مى كند, نخست مى فرمايد: ((بگو: اگرخدا را دوست مـى داريـد از مـن پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان راببخشد كه خدا آمرزنده مهربان است )) (قل ان كنتم تحبون اللّه فاتبعونى يحببكم اللّه ويغفرلكم ذنوبكم واللّه غفور رحيم ).
يعنى محبت يك علاقه قلبى ضعيف و خالى از هرگونه اثر نيست , بلكه بايدآثار آن , در عمل انسان منعكس باشد.
ايـن آيـه نـه تنها به مدعيان محبت پروردگار در عصر پيامبر(ص ) پاسخ ‌مى گويد, بلكه يك اصل كـلـى در مـنطق اسلام براى همه اعصار و قرون است ; آنها كه شب و روز دم از عشق پروردگار يا عشق و محبت پيشوايان اسلام و مجاهدان راه خدا و صالحان و نيكان مى زنند اما در عمل , كمترين شباهتى به آنها ندارند, مدعيان دروغينى بيش نيستند.