به عبارت ديگر، ميل به تصورات ناشدنى و تخيلات غيرممكن ، از خاصيت هاى طبيعى دوران شباب است كه به امر الهى در نهاد جوانان ايجاد شده است . اين حالت روانى قوه تخيل را توسعه مى دهد و به ذهن جوانان نيروى خلاقه مى بخشد. اين حالت روانى حس ابداع و ابتكار را در ضمير جوانان بيدار مى كند و آنان را براى نوسازى و كمال تازه ترى مجهز مى نمايد. ولى بايد اين تمايل تحت مراقبت صحيح قرار گيرد و به افراط و زياده روى نگرايد. بايد جوانان و مربيان آنان متوجه باشند كه تخيلات افسانه اى جوانان ، سرمايه هاى موجود آنان را كه از كفشان نربايد و دورنماى مناظر موهوم فردا، شرايط واقعى امروز را به هدر ندهد.

خوشبختانه دوران بروز تخيلات موهوم و افسانه هاى ناشدنى در جوانان كوتاه است . تنها در چند سال اول بلوغ ، اين حالت طوفانى در ضمير نوجوانان با شدت بروز مى كند. هر قدر پيشتر مى روند و از مكتب زندگى تجربه مى آموزند، تخيلات موهوم كمتر مى شود و رفته رفته افكارشان وضع عادى به خود مى گيرد.(هر گاه بخواهيد مشخصات فكر جوانان نورسيده را فحص نماييد، تصديق خواهيد كرد كه نيروى فكرى آنها هنوز با توافق و هم آهنگى شكفته نشده است . افراط در عواطف محبت ، شدت تجسم ، ذوق استدلالات نسنجيده و از پيش خود، عدم تكافوى تجربه ، يك نوع كيفيت ذهنى به طرز تفكر ايشان مى بخشد. عوامل ذهنى آنان نامرتب ، طرز تفكر آنان شاعرانه و به طور افراط جنبه فردى دارد.)(90)هنگامى كه دوران پختگى و كمال نزديك مى شود، شخصيت نيز در راه صحيحى شروع به رشد و نمو مى نمايد. تطابق با محيط كه در دوران رشد دچار اختلال شده و ممكن بود به وضع جبران ناپذيرى خطر و بدنامى ايجاد كند، ممكن مى شود. ناراحتى هاى روحى و جسمى به وى پابند زده بودند، معدوم مى گردند.هر گاه شخصيت يك نوجوان را با شخصيت بيست سالگى او مقايسه كنيم ، ترقيات حاصل جلب توجه مى كند. بعد از آن كه منافع جديد جوان مسلم و محقق گرديد، اولين تجارب شخصى به مرحله حقيقت درآمده ، مسائل اساسى زندگى ، اگر حل هم نشده باشد، لااقل مطرح شده ، جوان از آن صورت مه آلود سابق ، به يك حالت مشخص تر درمى آيد.(91)