برای بیشتر مردم آموزش و پرورش به معنی تلاش برای هدایت کودکان در شبیه سازی نمونه واقعی بزرگسالان از جامعه اشان  می باشد در حالی که تربیت برای پیاژه عبارت است از "پرورش دادن افراد خلاق، حتی اگر تعداد آنها زیاد نباشد،حتی اگر آفرینش ها یکی نسبت به دیگری محدود باشد."

                                                     آموزش و پرورش در قلمرو نظری ژان پیاژه:

آموزش و پرورش در نظام پیاژه هم علم است و هم هنر. یک مربی با داشتن هنر و متکی بر آن نمی تواند کار خود را به ثمر برساند بلکه باید دارای علم برای حرکت در آموزش و پرورش را هم داشته باشد . او معتقد است معلم در جامعه ی امروزی به سطح مطلوب نرسیده است و فقط به انتقال سازی دانش می پردازد. معلم باید دارای صفات فنی و آفرینندگی باشد.پیاژه از اینکه معلمان به جنبه ی عملی کار خود توجه ندارند،ناخشنود است و می گوید"باور کردنی نیست که در زمینه های که آزمایشگری تا بدین حد آسان است،متخصص آموزش و پرورش،آزمایش های پیگیر و نظام دار ترتیب ندهد و به فیصله دادن سوال ها بر اساس عقاید و اضهار نظرها خود را قانع کند."ژان پیاژه همچنین آموزش و پرورش را به عنوان یک ارتباط دو سویه تعریف می کند.در یک طرف رشد فردی و در طرف دیگر اجتماع.

قلمرهای تربیتی ژان پیاژه:

 1.روانشناسی ژنتیک و آموزش:

ارتباط اجتناب ناپذیر بین تحول روانی ومحتوای آموزش در این بحث می گنجد،در نظام پیاژه ساخت های شناختی کودک و نوجوان از سطح پدیدآئی آنها مورد بررسی قرار گرفته و در نتیجه مراحل تحول به منزله ی مرجع هایی برای تعیین محتوای آموزشی هستند.بنابراین متناسب کردن آموزش با تحول روان شناختی کودک ضرورت دارد و برای موفقیت در این امر باید برنامه ها وروش ها را از نو سازماندهی کرد و شرط این کار آماده سازی معلمان است.

2.آماده سازی معلمان:پیاژه آماده سازی معلمان را کلید نوسازی تربیتی مدارس می داند و معلم با توشه علمی بالا را باعث ارتفاءسطح زندگی و کاهش محافظه کاری آموزشگاه می داند،او معتقد است برای آماده سازی معلمان،باید برنامه ای تدوین شود که هم دریچه ی آن به روی جامعه باز باشد و هم از یک استحکام روش شناختی برخوردار باشد.

3. تربیت فعال: از لحاظ نظام پیاژه کودک وقتی فعال نباشد،یعنی در وضعی فعل پذیر قرار داشته باشد،تنها با شنیدن سخن دیگران یاد نمی گیرد. مدرسه باید به کودک فرصت آموختن از طریق مطابقت کنش وری تحول خویشتن را بدهد. کودک نیازی به عمل دارد و این فضا از طریق آموزش کار عملی درمدرسه نمی توان انجام داد.

4.آموزش و پرورش:در صفحه ی قبل به قلمرو نظری ژان پیاژه در باب آموزش و پرورش پرداختیم. در این قسمت به اصول عمومی حاکم بر آموزش و پرورش که از نظریات وی استخراج شده می پردازیم:

- زبان و تفکر کودک متفاوت از بزرگسالان است،معلم ضمن آگاهی از این واقعیت به مشاهده ی کودکان در تلاش  برای کشف دیدگاههای ویژه آنان بپردازد.

- فعالیت باید بخش عمده ای از دانش واقعی را تشکیل دهد،تعلیم دادن کلام رسمی به ویژه در مورد کودکان خردسال اغلب غیر موثر است.

-کودکان در رویایی با تجربه ای که تازگی آن متوسط است،بیشترین رغبت  از خود نشان میدهند و به بیشترین مقدار یاد  می گیرد. او همچنین معتقد است که از افراد در هر سن معین ساختارهای شناختی متفاوتی دارند. پس آموزش گروهی در این موقع نمی تواند ملاک باشد وآموزش و پررورش نقش مهم تری به خود می گیرد. همچنین او معتقد است جنبه ی مهمی از یادگیری حاصل خود تنظیمی است یعنی افراد قبل از ورود به مدرسه خیلی چیزها را یادمی گیرند.

- کودکان باید فرصت گفتگو در مدرسه و مجادله و مناظره داشته باشند. تعامل اجتماعی به ویژه وقتی که پیرامون  تجربه ی فیزیکی مرتبط متمرکز است موجب گسترش رشد عقلانی می شود.

-  یکی از مهمترین کمکهای پیاژه به آموزش و پرورش فراهم کردن داده های وسیع در زمینه  ی رشد کودکان در زمینه  ی مفاهیم پایه در ریاضیات،منطق و علوم و در نتیجه ی رشد عمومی تفکر است از این اطلاعات می توان در برآورد محدودیت های توانایی یادگیری کودکان در ارزشیابی برنامه های درسی،در فراهم کردن تجربه های جدید یادگیری و از میان بردن فاصله بین شهود و خود آگاهی استفاده کرد.